Kleine kans dat u weet hoeveel Rotterdamerse openbare toiletten geschikt zijn voor mensen die afhankelijk zijn van een tillift. Ik wist het in ieder geval niet. Tot ik de beantwoording van raadsvragen las. Het antwoord is simpel: nul. Alleen bij Diergaarde Blijdorp is er een semi-publieke optie.

De aanleiding is het verhaal van Sana Ebrahimin, die in een rolstoel zit en in de stad gewoon naar de wc wil kunnen. Maar iets simpels blijkt in de praktijk ingewikkeld.

Rotterdam heeft zo’n 188 openbare toiletten. Ongeveer 50 daarvan zijn rolstoeltoegankelijk. Dat lijkt redelijk, tot je bedenkt dat “toegankelijk” niet automatisch betekent dat ze bruikbaar zijn voor iedereen. Zonder tillift vallen er alsnog mensen buiten.

Het probleem wordt door de gemeente erkend, maar nog vooral wordt onderzocht. Er loopt een verkenning, beleid moet nog worden aangepast. Concrete plannen of budget om op korte termijn iets te verbeteren, zijn er niet. Hoe lang blijft iets een verkenning, terwijl het voor sommige Rotterdammers dagelijkse realiteit is? Hoe vrij is een stad als je bezoek eraan afhangt van de vraag of je ergens naar de wc kunt?

Het is niet zo dat er niets is. Er zijn voorzieningen, er wordt samengewerkt met organisaties als 010Toegankelijk. Maar het voelt nog niet als een systeem dat echt klopt. Wat denkt u?