Gaan we dus niet doen in Rotterdam; de containertuintjes van CityGard plaatsen rondom vuilcontainers. Klinkt bijna stellig, alsof het idee al bij voorbaat kansloos was. Wie echter de beantwoording, van de door D66 gestelde vragen, leest, ziet iets anders: een stad die het wel geprobeerd heeft.
Eind 2025 werden de vragen gesteld. Niet onterecht. Iedereen die wel eens langs een wijkcontainer in Rotterdam loopt, herkent het beeld: dozen ernaast, zakken die open scheuren, losse troep die zich langzaam verspreidt over de stoep. In Rotterdam misschien gewoon een patroon. En zwerfaval tast meer aan dan alleen het straatbeeld. Het knaagt aan hoe we onze buurt ervaren, maar ook aan het idee dat we verantwoordelijk zijn voor de ruimte buiten onze voordeur.
De gedachte achter die containertuintjes is eigenlijk heel logisch. Als je de plek rondom een container groener, zachter en verzorgder maakt, verandert misschien ook het gedrag. Mensen gooien minder snel iets naast iets dat zichtbaar aandacht heeft gekregen.
Stel u zich het zelf maar eens voor. Een rij containers, niet langer grijs, maar omringd door groen. Een kleine ingreep die de toon zet. Niet door regels of boetes, maar door uitstraling.
En toch zegt de gemeente tegen dit sympathieke idee: we doen het niet.
In eerdere proeven, met kunstgras, bloemen, zelfs echte planten, bleek dat mensen de omgeving vaak als prettiger en schoner ervaarden. Is toch een winst. Maar wel een winst die tijdelijk bleek. Na verloop van tijd keerde het oude gedrag terug. Soms zelfs terwijl de planten er nog gewoon stonden.
Blijkbaar is gedrag hardnekkiger dan we hopen. Je kunt de omgeving veranderen, maar dat betekent niet automatisch dat mensen mee veranderen.
En er is dan nog iets praktisch. Die tuintjes moeten onderhouden worden. Ze verouderen, raken beschadigd, worden minder aantrekkelijk. En als je ze verplaatst, verliezen ze opnieuw hun kwaliteit.
Dus kiest de gemeente voor iets anders. Sneller opruimen, gerichte teams die bijplaatsingen verwijderen, bewoners informeren. En inzetten op betrokkenheid van bewoners zelf, via containeradoptie of initiatieven waarbij mensen samen hun straat schoonhouden.
Dat laatste blijft hangen. Want uiteindelijk schuift de vraag steeds weer terug naar ons. Niet: hoe maken we containers mooier? Maar: waarom zetten we er überhaupt iets naast?