Eind november 2025 verscheen een artikel in het AD over een mislukte overname van A La Plancha op het Noordereiland. Een verhaal over constructies waarbij een tussenhuurconstructie uiteindelijk bepaalt wat wel of niet kan. In dit verhaal zou een gokbaas het pand pand huren en weer doorverhuren. En daarmee ook voorwaarden stellen Bijvoorbeeld over omzet of de aanwezigheid van gokautomaten. En de toekomstige huurder zag dat niet zitten. Geeft toch wat minder vrijheid.

Corporaties geven aan dat ze van dit soort constructies af willen. Het is een oude praktijk die langzaam verdwijnt. Maar “langzaam” betekent dat het nog steeds voorkomt, juist in wijken waar de stad inzet op verbetering en ontmoeting. Aan de ene kant wil de gemeente minder afhankelijkheid van gokautomaten en meer ruimte voor diverse horeca. Aan de andere kant zijn er bestaande contracten waar nauwelijks op te sturen is. Privaatrechtelijk, dus lastig in te grijpen.

In dit geval leidde dit tot een vastgelopen overname. Gesprekken met de wethouder en bemiddeling door de corporatie mochten niet baten. Het contract bleef leidend. Dus blijft een plek die bedoeld is voor ontmoeting voorlopig leeg, terwijl er beleidsmatig best ruimte is voor tijdelijke of nieuwe invullingen.

Hoeveel plannen stranden op afspraken achter de schermen: Want uiteindelijk bepaalt dat wat wij buiten ervaren: een levendige plek of een gesloten deur.