Kick zorggroep geeft begeleiding en ondersteuning bij het wonen, werken en leven aan mensen met een verstandelijke beperking en of een psychiatrische achtergrond. Daarin zoeken wij steeds de verbinding met uw eigen kracht en mogelijkheden, zodat u zo zelfstandig mogelijk kunt (blijven) leven, de regie over je eigenleven (terug) krijgt en deel kan nemen aan de maatschappij. 

Vage omschrijving? Of toch niet? Wie iets verder op de website van Kick Zorggroep rondneust ziet ook de vraag “Voor wie de Kick Zorggroep bedoeld is“, beantwoord worden. En wat lezen we daar bijna onderaan: Jong(volwassenen) vanuit de forensische zorg. Maar weet u wat ‘forensische zorg’ inhoudt? Nu wel

In Overschie komt een woonvoorziening voor elf jongeren en jongvolwassenen, met 24-uurs begeleiding.. Aan de West-Sidelinge. Zorg die je ziet ontstaan midden in de wijk, tussen het dagelijks leven door. Maar hier schuurt het, als je de schriftelijke vragen leest. Niet alleen door wat er mogelijk komt, maar vooral door hoe dat bekend is geworden.

Sinds wanneer wist het college hiervan? Gaat het hier inderdaad (deels) om forensische zorg? En misschien wel de belangrijkste: om wat voor jongeren gaat het concreet? Met welke achtergrond, met welke problematiek?

Wat het ingewikkeld maakt, is dat de gemeente zelf mogelijk geen directe rol heeft in de plaatsing van deze jongeren. Als dat klopt, zoals wordt gesuggereerd, ontstaat er een soort grijs gebied. De voorziening landt wél in een woonwijk, maar zonder dat de gemeente volledig aan de knoppen zit. En dan wordt het interessant: hoe verhoudt dat zich tot de verantwoordelijkheid voor veiligheid en leefbaarheid?

Roept ook praktische vragen op. Is er een vergunning nodig voor zo’n woonvoorziening? Zo ja, op basis waarvan is die verleend? En als die niet nodig is, vinden we dat dan eigenlijk wenselijk? Dat soort plekken zich kunnen vestigen zonder expliciete afweging op wijkniveau?

Wat mij opvalt in de raadsvragen, is dat het niet alleen gaat over deze ene locatie, maar over het systeem erachter. Is er zicht op de zwaarte van de problematiek? Is er een risicoanalyse gemaakt? Wie houdt toezicht? En misschien nog belangrijker: wat kan de gemeente doen als het misgaat?

Vragen die je waarschijnlijk vooraf beantwoord wilt hebben, niet achteraf.

En dan is er nog de communicatie. Misschien wel het meest tastbare onderdeel voor bewoners. De brief die is gestuurd, wordt als onvoldoende ervaren. Te algemeen, te weinig concreet. En misschien moesten de mensen in Overschie wel zelf gaan uitzoeken dat er mogelijk sprake is van forensische zorg.

Vanuit Leefbaar Rotterdam en de VVD worden dan ook vragen gesteld: zijn bewoners wel op tijd en volledig meegenomen? En welke eisen stelt de gemeente eigenlijk aan zorgaanbieders als het gaat om transparantie?

Hoe zorgen we ervoor dat zorg een plek krijgt in de stad, zonder dat het vertrouwen van bewoners onderweg verdwijnt?

Benieuwd naar de antwoorden!