Laat alles in een stad zich regelen? Bijvoorbeeld de manier hoe we afscheid nemen van elkaar? Dat gebeurt op manieren die diep geworteld zijn in wie we zijn: in cultuur, in gemeenschap, in rituelen die je niet zomaar aanpast.

In hoeverre is die ruimte er in Rotterdam?

Een Kaapverdiaanse uitvaartonderneming geeft aan dat het steeds moeilijker wordt om een passende plek te vinden. Niet zomaar een zaal, maar een ruimte waar afscheid samen gebeurt. Waar mensen blijven, samenkomen, rituelen volgen die tijd vragen.

Dat schuurt met hoe veel uitvaartplekken zijn ingericht. Groter, strakker, vaak onderdeel van commerciële organisaties. Functioneel, goed georganiseerd, maar niet per se afgestemd op elke gemeenschap.

En dan wordt juist dat rouwmoment ook nog een praktische worsteling.

Het gaat hier niet alleen over vierkante meters of bestemmingsplannen. Het gaat over de vraag wie zich herkend voelt in de voorzieningen die er zijn. Of je je welkom voelt op een plek waar je afscheid neemt. Of je het gevoel hebt dat jouw manier van rouwen er mag zijn. Zonder dat je die eerst moet aanpassen.

Ruimte wordt schaarser, functies scherper afgebakend. Wat niet direct in een hokje past, verdwijnt makkelijker uit beeld. Cultureel-maatschappelijke voorzieningen vallen daar vaker tussenin, zeker als ze draaien op gemeenschappen die niet altijd luid aanwezig zijn in het publieke debat.

De vragen die nu aan het gemeentebestuur worden gesteld, gaan over beleid, vastgoed en ondersteuning. Logisch. Maar daaronder ligt iets wat moeilijker te organiseren is: erkenning. Want wat betekent het als je als stad zegt dat diversiteit belangrijk is, maar die diversiteit niet altijd een plek kan krijgen op het moment dat het ertoe doet?

Afscheid nemen laat zich niet standaardiseren.

De vraag is of de stad ruimte maakt voor wat daarvan afwijkt.

Meer lezen? Dit artikel over Kaapverdianen die begraven worden in Crooswijk of dit interview op Open Rotterdam met Carla.