Heeft u wel eens getwijfeld aan de echtheid van QR codes wanneer u zo’n code bij een parkeerautomaat in Rotterdam aantreft?

Aanleiding voor bovenstaande vraag is de beantwoording van de schriftelijke vragen die zijn gesteld, als gevolg van het bericht van enige tijd geleden dat in Den Haag valse QR-codes zijn aangetroffen op parkeerautomaten en laadpalen. Stickers die over de echte codes heen zijn geplakt en gebruikers naar een nepwebsite leiden, waar om bankgegevens wordt gevraagd. Klein van opzet, maar potentieel groot in impact. Uit het bericht blijkt dat het geen nieuw fenomeen is. Stickers bleken eerder in Rotterdam te zijn opgedoken.

De gemeente Rotterdam heeft aangegeven op de hoogte te zijn. Er is een waarschuwing geplaatst op de website en medewerkers verwijderen verdachte stickers waar ze die tegenkomen. Opvallend : vooralsnog geen slachtoffers bekend zijn. Geen meldingen, geen bezwaren, geen signalen van financiële schade.

Stelt ergens gerust, maar het roept ook vragen op. Want het probleem zit misschien niet alleen in de schade die er (nog) niet is, maar in hoe makkelijk dit soort trucs inspelen op ons gedrag. Scannen van QR codes is routine geworden. We denken er niet meer over na.

Tegelijk verandert die routine. Inmiddels verloopt het grootste deel van de parkeerbetalingen via apps. De automaat zelf raakt op de achtergrond. Misschien verkleint dat het risico, of verplaatst het het probleem naar een andere plek.

Een sticker die deze vorm van fraude mogelijk maakt. Een kleine ingreep. Meer niet. En toch genoeg om voortaan misschien even te twijfelen aan iets wat we normaal blind vertrouwen. Belangrijkste les? Misschien dat een paar seconden extra aandacht geen overbodige luxe zijn. Maar hoe vanzelfsprekend blijft die alertheid, als alles om ons heen juist sneller en makkelijker moet?