Een beeldje ergens in uw woonkamer. Klein genoeg om in één hand te passen, maar groot genoeg om iets wezenlijks vast te houden. Ik las het verhaal in de Havenloods over een Rotterdamse kunstenares die zwangere lichamen vastlegt in 3D. Niet als perfecte plaatjes, maar als tastbare herinneringen aan een periode die alles verandert.
Zwangerschap wordt vaak beschreven in grote woorden. Bijzonder, intens, kwetsbaar. Ik kan mij voorstellen dat het tegelijk moeilijk is om dat gevoel vast te houden. Het lichaam verandert. Misschien wel sneller dan het hoofd kan bijbenen. En in een tijd waarin beelden ons voortdurend spiegelen aan hoe het “zou moeten”, lijkt er weinig ruimte voor het rauwe, het echte.
Ergens in Delfshaven ontstaan ze: kleine beeldjes van vrouwenlichamen. Elk beeldje is anders en heeft een eigen houding. Lichamen hebben namelijk geen standaardvorm. Zet ook gelijk aan het denken: wanneer zijn we gaan geloven dat een lichaam pas mooi is als het aan bepaalde voorwaarden voldoet? Zwangerschap is misschien wel een mooi moment waarop die gedachte wat begint te verschuiven. Juist dan laat het menselijk lichaam zien dat het zich niet laat sturen of optimaliseren.
Wat leggen we eigenlijk allemaal vast, en waarom, en hoe? Foto’s en video’s maken we tegenwoordig zo makkelijk en massaal met onze mobiele telefoons. Maar hoe vaak kijken we daar echt naar terug? Een beeldje is toch anders. Dat wordt gecreëerd en staat straks heel bewust in onze woonkamer. Het staat er. Op een plank, tussen andere dingen, onderdeel van het dagelijks leven.
Iets tastbaars maken van een fase die tijdelijk is. Mooie gedachte. Misschien is het juist die zichtbaarheid die ervoor zorgt dat een herinnering blijft leven. En dat we af en toe even stilstaan bij wat ons lichaam allemaal kan.