Wanneer ben je zelfredzaam genoeg, als je als alleenstaande vrouw met kind(eren) op straat dreigt te belanden? Ik kan mij voorstellen dat wanneer je in die situatie zit en het dak boven je hoofd dreigt te verliezen, je vooral hoopt dat er iemand opstaat die zegt: “We laten je niet vallen.” Toch bereiken de raad signalen van onder meer LekkerGeven, Krachtvrouwen en het Rode Kruis dat vrouwen met kinderen bij Centraal Onthaal aankloppen en te horen krijgen dat zij ‘zelfredzaam’ genoeg zijn.

De ombudsman stelt dat de regie onvoldoende is en de hulpverlening versnipperd, waardoor een groep mensen tussen wal en schip valt. Er zou geen specifiek beleid zijn voor mensen die als zelfredzaam of niet urgent worden beoordeeld. Precies het gat waar deze gezinnen in lijken te verdwijnen.

Volgens de wethouder is er geen tekort aan opvangplekken en bij afwijzing wordt meegedacht over passende ondersteuning. Maar hoe ziet die ondersteuning er dan concreet uit? Wordt er na een afwijzing nog gecontroleerd of iemand inderdaad via het eigen netwerk onderdak heeft gevonden? Wordt bijgehouden hoeveel mensen later alsnog dakloos raken?

Zelfredzaamheid, heeft iets positiefs. Maar in praktijk kan het betekenen dat iemand met lege handen weer naar buiten loopt.