Naar de wc gaan: vanzelfsprekend of niet?
Kleine kans dat u weet hoeveel Rotterdamerse openbare toiletten geschikt zijn voor mensen die afhankelijk zijn van een tillift. Ik wist het in ieder geval niet. Tot ik de beantwoording van raadsvragen las. Het antwoord is simpel: nul. Alleen bij Diergaarde Blijdorp is er een semi-publieke optie.
De aanleiding is het verhaal van Sana Ebrahimin, die in een rolstoel zit en in de stad gewoon naar de wc wil kunnen. Maar iets simpels blijkt in de praktijk ingewikkeld.
Rotterdam heeft zo’n 188 openbare toiletten. Ongeveer 50 daarvan zijn rolstoeltoegankelijk. Dat lijkt redelijk, tot je bedenkt dat “toegankelijk” niet automatisch betekent dat ze bruikbaar zijn voor iedereen. Zonder tillift vallen er alsnog mensen buiten.
Het probleem wordt door de gemeente erkend, maar nog vooral wordt onderzocht. Er loopt een verkenning, beleid moet nog worden aangepast. Concrete plannen of budget om op korte termijn iets te verbeteren, zijn er niet. Hoe lang blijft iets een verkenning, terwijl het voor sommige Rotterdammers dagelijkse realiteit is? Hoe vrij is een stad als je bezoek eraan afhangt van de vraag of je ergens naar de wc kunt?
Het is niet zo dat er niets is. Er zijn voorzieningen, er wordt samengewerkt met organisaties als 010Toegankelijk. Maar het voelt nog niet als een systeem dat echt klopt. Wat denkt u?
Rotterdam hoeft hiphop niet uit te vinden, maar wel te blijven voeden
Ik lees over plannen in Amsterdam voor een groot HipHopcentrum en voel nieuwsgierigheid. Amsterdam wil aan iets aan bouwen , maar dat Rotterdam is toch ook een hip hop stad?
Wij hebben toch ook initatieven, maar misschien verspreid door de stad. In jongerencentra, kleine studio’s, op pleinen, in danszalen en tijdens open mics. Van artiesten als Winne tot collectieven die misschien minder zichtbaar zijn, maar wel elke dag bouwen aan die cultuur. Rotterdam heeft geen gebrek aan initiatieven en evenementen. Voorbeelden nodig? Hier, hier, maar ook hier.
Je moet weten waar je moet zijn. De ene plek bruist, terwijl een paar straten verder iets stilvalt. Het gebeurt, maar niet altijd samen. De vragen vanuit de gemeenteraad raken daar een interessant punt. Niet: moeten wij ook zo’n centrum bouwen? Maar: hoe zorgen we dat wat er al is, sterker verbonden raakt?
Mooie opgave. Niet het optuigen van iets nieuws, maar het zichtbaar maken en ondersteunen van wat er al groeit. Wijkhubs, makers, podia; ze zijn er. Alleen nog niet altijd als één geheel. Rotterdam heeft de energie. De mensen ook. Misschien is het nu vooral een kwestie van durven investeren in samenhang, zonder de rauwheid kwijt te raken die hiphop hier juist zo eigen maakt.
Bewonersparticipatie Rotterdam: de rol van ondernemers?
Interessant artikel op Gebiedsontwikkeling.nu over bewonersparticipatie in kwetsbare wijken, met wat voorbeelden uit Rotterdam. In een wijk als Feijenoord blijkt hoe lastig het is om bewoners structureel te betrekken bij plannen voor de stad.
Niet uit onwil, maar omdat dagelijkse zorgen vaak voorrang hebben op meedenken over de lange termijn. Daardoor haken mensen af. Zeker als eerdere trajecten weinig zichtbaar resultaat opleverden.
Het vertrouwen in de gemeente staat daardoor onder druk, terwijl participatie juist steeds belangrijker wordt gevonden.
Opvallend is de rol die vaak over het hoofd wordt gezien: die van de lokale ondernemer. Juist in Rotterdamse wijken staan zij midden in de praktijk van alledag. Staan zij in contact met beleid en ontwikkeling. Ze kunnen plannen vertalen naar concrete acties die bewoners direct ervaren. Voorbeelden laten zien dat zo sneller zichtbare verbeteringen ontstaan, van werkplekken tot lokale initiatieven.
De les? Begin klein, maak het tastbaar in de wijk, en bouw van daaruit aan vertrouwen en betrokkenheid.
Rotterdam: tot hoe ver gaat dat?
Soms denk ik dat ik precies weet waar Gezien in 010 over gaat. Totdat ik mezelf de simpele vraag stel: wat bedoel ik eigenlijk met Rotterdam? En dan blijkt het antwoord minder vanzelfsprekend dan het lijkt.
In het dagelijks schrijven vertrek ik bijna automatisch vanuit de stad zoals ik die beleef. Straten, wijken en plekken waar ik kom of in ieder geval snel zou kunnen komen. Daardoor ontstaan ook observaties waar dit blog op drijft. Klein, concreet, dichtbij. Gericht op de stad Rotterdam.
Maar zodra ik het probeer af te bakenen, schuift dat beeld op. Bestuurlijk gezien is Rotterdam natuurlijk veel groter. Dan horen Hoek van Holland, Hoogvliet, Pernis en Rozenburg er gewoon bij. Net als grote delen van de haven. Op papier is dat één geheel.
Toch voelt het niet als één geheel.
Niet omdat die plekken er niet toe doen, maar omdat ze simpelweg een andere afstand hebben. In kilometers, maar ook in beleving. Ander ritme. Andere schaal. Waar de stad zich bijna vanzelf laat observeren, vraagt de haven bijvoorbeeld om verdere uitleg, context, soms zelfs specialistische kennis. Schuurt wel een beetje met hoe we willen schrijven: toegankelijk, vanuit wat Rotterdammers makkelijk kunnen zien en ervaren. Situaties waarin ze zich sneller herkennen. In hun omgeving kunnen ervaren.
Tegelijkertijd kan ik het ook niet loslaten. De haven ís Rotterdam, net zo goed als de binnenstad dat is. En ook de randen van de gemeente vertellen iets over hoe de stad werkt, groeit en verandert. Het zou gek zijn om dat buiten te sluiten alleen omdat het minder vertrouwd voelt.
Formeel is Rotterdam dus groter, maar wanneer voelt het als een echt Rotterdams verhaal?
De haven is dus zoiets, maar hoe zit het dan om de snelwegen die om de stad liggen? Misschien herkent u zich daar wel sneller in, als u de auto toch gebruikt om de stad uit te komen.
Over de nieuwe A16 vonden we een mooi artikel op Architectenweb. Want natuurlijk is het voor sommige Rotterdammers gewoon een stuk asfalt. Maar voor ontwerpers doemt de vraag op: hoe geef je zoiets een eigen identiteit?
Extra: hoe ziet het dak van de Fenix er eigenlijk uit van bovenaf?
Tommy Tomato vraagt faillisement aan: wat betekent dit voor Rotterdamse scholen?
Negenennegentig procent van je investeerders zien afhaken na het nemen van één beslissing? Dat overkwam de eigenaar van de schoollunch aanbieder Tommy Tomato, bleek uit dit item van BNR. Het bleek een voorbode van nog slechter nieuws. Begin april bleek Tommy Tomato namelijk failliet verklaard.
Het bedrijf had een missie. Alle kinderen groente-eters maken voor het leven. En naast gezonde gratis groente maaltijden op scholen, experimenteerden ze ook een gezonde snackmuur op een Rotterdamse school. Maar nu het faillisement is uitgesproken, komen de vragen.
Had Rotterdam hier nog een rol in kunnen spelen? En wat betekent dit voor Rotterdamse scholen? Hebben we een alternatief?
Lokaal voedsel in Rotterdam: wie maakt de ambitie waar?
Vandaag kwam ik terecht op de site van de Rotterdamse Voedselraad. Ik had er nog nooit van gehoord, maar in november 2025 werd afgetrapt met een bijeenkomst waarbij 70 Rotterdammers zich in willen zetten voor gezond en eerlijk voedsel in de stad. Wie mee wil gaan denken over hoe je gezond eten bereikbaarder maakt voor Rotterdammers en tegelijk een eerlijk systeem voor boeren en makers creëert moet vooral hier eens kijken.
Een partij die zich ook inzette om lokaal, eerlijk en duurzaam voedsel dichter bij de stad te brengen ging recent na 10 jaar failliet: Rechtstreex.
Is iets dat wel jammer is volgens het college. Maar tegelijk wordt benadrukt dat het om een private onderneming gaat. Toch raakt het direct aan de ambities van de stad op het gebied van duurzaamheid en korte voedselketens. Zonder dit soort initiatieven blijven die ambities vooral papier.
De gemeente zegt het belang van lokale voedselketens te erkennen en zet daar ook op in via beleid en samenwerkingen. Tegelijk is er weinig zicht op wat er nu gebeurt met het netwerk dat Rechtstreex achterlaat.Wel is er bereidheid om met partners te kijken wat behouden kan blijven. En dat is nodig. Want een duurzaam voedselsysteem bouw je niet alleen op : je moet het ook overeind houden.
Benieuwd of initiatieven als Rotterdam de Boer op, Het Nieuwe Nassen Inkoperscollectief (ook hier) straks het gat kunnen opvangen dat Rechtstreex achter heeft gelaten.
Ureum-formaldehydeschuim gebruik in Rotterdam: liever niet.
Het is een mooi woord voor een potje scrabble: ureum-formaldehydeschuim; beter bekend als UF-schuim. Maar het is vooral iets wat je liever niet in je woning aantreft.
Na onderzoek van Zembla naar mogelijke gezondheidsklachten, blijkt nu ook in Capelle aan den IJssel dat honderden woningen mogelijk met dit isolatiemateriaal zijn behandeld. De GGD adviseert daar nieuwe metingen en de gemeente heeft het gebruik voorlopig ontraden en subsidie is tijdelijk stopgezet.
De vraag komt daarmee snel dichterbij: hoe zit dat in Rotterdam?
Leefbaar Rotterdam wil duidelijkheid. Heeft het college in beeld waar dit schuim is gebruikt? Zijn er klachten bekend? En is de luchtkwaliteit in deze woningen ooit gemeten?
Uiteindelijk blijft één vraag hangen: zit het misschien ook in uw huis?
Verkenner heeft gesproken
De gemeenteraadsverkiezingen liggen alweer wat weken achter ons. En nadat bekend werd dat GroenLinks met de zege aan de haal ging in Rotterdam, werd het tijd voor de verkenner om te kijken wie met wie door één deur kan.
Uit de gesprekken van de verkenner komt een duidelijk beeld naar voren: de wooncrisis is de grootste prioriteit volgens de partijen in Rotterdam, met brede steun voor sneller en meer bouwen.
Daarnaast is er veel aandacht voor een langetermijnvisie op economie en haven, evenals mobiliteit, vergroening en veiligheid – al verschillen daarbij wel de accenten tussen handhaving en preventie.Ook bestaanszekerheid, armoedebestrijding en betaalbare zorg worden als urgent gezien, mede door stijgende kosten. Tot slot wordt de daklozenproblematiek genoemd als iets dat snel aangepakt moet worden.
En het advies van de verkenner om deze problemen aan te pakken?
GroenLinks-PvdA, D66, VVD en DENK…
Wordt vervolgd…
DJ gear als doelwit: reeks inbraken in Rotterdam
Wat lezen we nu: verschillende inbraken bij Rotterdamse uitgaansgelegenheden. De buit? DJ-apparatuur.
Niet één incident, maar om een reeks. Onder andere Export, Club Uniek, Biergarten en Reverse zouden zijn getroffen. Veel schade natuurlijk en gesuggereerd wordt dat het om dezelfde dader zou gaan.
De vragen die hierover in de raad zijn gesteld, zijn dan ook vrij rechttoe rechtaan. Is dit patroon bekend? Hoeveel meldingen zijn er? En misschien wel de belangrijkste: wordt er actief op gehandeld? Vermoedelijk zal dat wel gebeuren, als er aangifte is gedaan.
Stel dat het inderdaad om een reeks gaat, met mogelijk dezelfde dader. Dan wordt de vraag interessanter: waar komt zoiets vandaan? Is het opportunisme, iemand die precies weet waar waarde ligt en waar die relatief makkelijk te halen is? Of zit er meer organisatie achter? En in hoeverre kan, en moet, een stad als Rotterdam daar iets mee, als het uiteindelijk ook gewoon om opsporing gaat?
Van Hormuz tot de pomp: wat gaat er voor Rotterdammers veranderen
De prijzen stijgen. Misschien niets geks voor u gevolg, maar dit keer liigt de oorzaak bij een conflict dat zich ver buiten Europa afspeelt. De spanningen rond de Straat van Hormuz, een cruciale route voor olie, zetten de energievoorziening onder druk. En dat werkt direct door in brandstofprijzen. Wat daar gebeurt, vertaalt zich hier aan de pomp.
Het laat zien hoe afhankelijk we nog steeds zijn van mondiale routes en politieke verhoudingen. Oorlog of dreiging daarvan blijft zelden lokaal. We merken het nu dan ook in de prijs die we moeten betalen.
Tegen die achtergrond roept de Europese Unie lidstaten op om het brandstofverbruik terug te dringen. Niet alleen als duurzaamheidsdoel, maar als voorzorgsmaatregel. Minder afhankelijkheid betekent minder kwetsbaarheid. Dat kan leiden tot nationale maatregelen, maar heeft ook gevolgen voor steden.
In Rotterdam vertaalt die oproep zich voorlopig vooral in vragen. Wat doet de gemeente al om brandstof te besparen? Hoe wordt er binnen de eigen organisatie omgegaan met mobiliteit en logistiek? En misschien nog belangrijker: hoe worden inwoners meegenomen in die beweging?
Daar zit een duidelijke zorg onder. Want stijgende prijzen raken niet iedereen gelijk. Voor sommige huishoudens is zuiniger omgaan met brandstof geen keuze, maar noodzaak. De vraag is dus niet alleen hoe je verbruik vermindert, maar hoe je voorkomt dat de gevolgen ongelijk neerslaan.
Daarnaast wordt vooruitgekeken naar mogelijke maatregelen. Ideeën zoals het beperken van autoverkeer op bepaalde dagen worden genoemd, net als het versneld autoluw maken van drukke straten. Scenario’s die een paar jaar geleden nog vooral bij klimaatbeleid hoorden, krijgen nu ook een geopolitieke lading.
En zo wordt een verre crisis iets wat Rotterdammers niet alleen in het nieuws volgen, maar ook dagelijks in hun portemonnee merken.
We zijn begonnen
Officieel geïnstalleerd. Veel succes!
En hoe zit het in de wijk?
Kwaliteiten maken kwetsbaar
Ik hoorde een fragment op de radio 1. Een fragment waarin Rotterdam werd genoemd als “ideale Europese stad” voor de inzet van een tactisch kernwapen. Niet als provocatie gebracht, maar als een ogenschijnlijk nuchtere analyse, gebaseerd op de open structuur, de omvang van de haven en de strategische ligging. Zegt iets over de manier waarop er naar de stad wordt gekeken. Rotterdam als logistiek knooppunt. Als iets wat functioneert binnen een groter geheel en daarmee ook kwetsbaar wordt.
Die redenering is op zichzelf niet nieuw. De eigenschappen die Rotterdam economisch sterk maken zoals bereikbaarheid, schaal en internationale verbindingen zijn dezelfde die in militaire of geopolitieke analyses terugkomen. Alleen verschuift het perspectief. Van kans naar risico.
En misschien is dat precies het ongemak: kwaliteiten die de stad vooruit helpen, kunnen haar in een ander verhaal ineens kwetsbaar maken.
Contracten vs kansen. Een plek die vooralsnog leeg blijft.
Eind november 2025 verscheen een artikel in het AD over een mislukte overname van A La Plancha op het Noordereiland. Een verhaal over constructies waarbij een tussenhuurconstructie uiteindelijk bepaalt wat wel of niet kan. In dit verhaal zou een gokbaas het pand pand huren en weer doorverhuren. En daarmee ook voorwaarden stellen Bijvoorbeeld over omzet of de aanwezigheid van gokautomaten. En de toekomstige huurder zag dat niet zitten. Geeft toch wat minder vrijheid.
Corporaties geven aan dat ze van dit soort constructies af willen. Het is een oude praktijk die langzaam verdwijnt. Maar “langzaam” betekent dat het nog steeds voorkomt, juist in wijken waar de stad inzet op verbetering en ontmoeting. Aan de ene kant wil de gemeente minder afhankelijkheid van gokautomaten en meer ruimte voor diverse horeca. Aan de andere kant zijn er bestaande contracten waar nauwelijks op te sturen is. Privaatrechtelijk, dus lastig in te grijpen.
In dit geval leidde dit tot een vastgelopen overname. Gesprekken met de wethouder en bemiddeling door de corporatie mochten niet baten. Het contract bleef leidend. Dus blijft een plek die bedoeld is voor ontmoeting voorlopig leeg, terwijl er beleidsmatig best ruimte is voor tijdelijke of nieuwe invullingen.
Hoeveel plannen stranden op afspraken achter de schermen: Want uiteindelijk bepaalt dat wat wij buiten ervaren: een levendige plek of een gesloten deur.
Tussen ‘groen’ idee en grijze realiteit
Gaan we dus niet doen in Rotterdam; de containertuintjes van CityGard plaatsen rondom vuilcontainers. Klinkt bijna stellig, alsof het idee al bij voorbaat kansloos was. Wie echter de beantwoording, van de door D66 gestelde vragen, leest, ziet iets anders: een stad die het wel geprobeerd heeft.
Eind 2025 werden de vragen gesteld. Niet onterecht. Iedereen die wel eens langs een wijkcontainer in Rotterdam loopt, herkent het beeld: dozen ernaast, zakken die open scheuren, losse troep die zich langzaam verspreidt over de stoep. In Rotterdam misschien gewoon een patroon. En zwerfaval tast meer aan dan alleen het straatbeeld. Het knaagt aan hoe we onze buurt ervaren, maar ook aan het idee dat we verantwoordelijk zijn voor de ruimte buiten onze voordeur.
De gedachte achter die containertuintjes is eigenlijk heel logisch. Als je de plek rondom een container groener, zachter en verzorgder maakt, verandert misschien ook het gedrag. Mensen gooien minder snel iets naast iets dat zichtbaar aandacht heeft gekregen.
Stel u zich het zelf maar eens voor. Een rij containers, niet langer grijs, maar omringd door groen. Een kleine ingreep die de toon zet. Niet door regels of boetes, maar door uitstraling.
En toch zegt de gemeente tegen dit sympathieke idee: we doen het niet.
In eerdere proeven, met kunstgras, bloemen, zelfs echte planten, bleek dat mensen de omgeving vaak als prettiger en schoner ervaarden. Is toch een winst. Maar wel een winst die tijdelijk bleek. Na verloop van tijd keerde het oude gedrag terug. Soms zelfs terwijl de planten er nog gewoon stonden.
Blijkbaar is gedrag hardnekkiger dan we hopen. Je kunt de omgeving veranderen, maar dat betekent niet automatisch dat mensen mee veranderen.
En er is dan nog iets praktisch. Die tuintjes moeten onderhouden worden. Ze verouderen, raken beschadigd, worden minder aantrekkelijk. En als je ze verplaatst, verliezen ze opnieuw hun kwaliteit.
Dus kiest de gemeente voor iets anders. Sneller opruimen, gerichte teams die bijplaatsingen verwijderen, bewoners informeren. En inzetten op betrokkenheid van bewoners zelf, via containeradoptie of initiatieven waarbij mensen samen hun straat schoonhouden.
Dat laatste blijft hangen. Want uiteindelijk schuift de vraag steeds weer terug naar ons. Niet: hoe maken we containers mooier? Maar: waarom zetten we er überhaupt iets naast?
Ik moet eerlijk zeggen: zelf heb ik er geen last. Mijn auto willen parkeren bij een P+R in Rotterdam, nadat ik op een app of bord heb gezien dat daar nog plekken zijn. En vervolgens toch rondjes rijden op een vol terrein.
Met de motie Parkeren in Rust wilde de gemeente het makkelijker maken: minder zoekverkeer, minder drukte in de wijk, meer overzicht voor automobilisten. Digitale informatie over beschikbare parkeerplekken moest daarbij helpen. Logisch idee. Bijna vanzelfsprekend, in een stad die steeds slimmer wil worden.
In praktijk is de werkelijkheid misschien toch iets weerbarstiger.
Bij P+R-locaties zoals Slinge en Kralingse Zoom zou het gaat regelmatig mis gaan. Online lijken er nog plekken vrij, terwijl de parkeerplaats in werkelijkheid al vol staat. Betekent dus extra rondjes, extra verkeer, en vooral irritatie. Precies datgene wat je met zo’n systeem probeert te voorkomen.
Opvallend in de beantwoording van de schriftelijke vragen, is het verschil in beleving. Bewoners geven aan dat het vaker misgaat; de emeente geeft aan geen signalen te hebben ontvangen over onjuiste informatie op de website. Wel zijn er problemen bekend met de digitale borden langs de weg.
Schuurt misschien een beetje.
Want als je als gebruiker geen onderscheid maakt tussen een website, een app of een bord langs de weg, en gewoon vertrouwt op “het systeem”, dan maakt het eigenlijk niet uit waar het misgaat. Voor jou klopt het gewoon niet.
De verklaring die volgt, is technisch. Misschien ook begrijpelijk. De informatie komt uit een hele keten: van detectielussen en slagbomen tot registratiesystemen en landelijke databanken. Op meerdere plekken kan iets haperen. Een storing hier, een vertraging daar, en de informatie loopt achter.
En dan nog het gedrag van gebruikers zelf. Mensen die zonder te betalen uitrijden, of te dicht op elkaar door de slagboom gaan. Klinkt als detail, maar het beïnvloedt wel de telling.
Als de informatie niet klopt, werkt het systeem niet zoals bedoeld.
Helder.
De oplossing zit nu vooral in controle achteraf. Wekelijks wordt gekeken of de cijfers kloppen met de werkelijkheid, en bij storingen wordt dat direct nagegaan. Maar real-time zekerheid bieden, blijft lastig. Zeker omdat afwijkingen vaak pas zichtbaar worden als iemand er al staat.
Roept de vraag op: hoe nauwkeurig moet zo’n systeem in Rotterdam eigenlijk zijn om echt te werken? Is “meestal goed” voldoende? Of verwachten we, misschien terecht, dat dit soort informatie gewoon klopt?
Onduidelijkheid zorgvoorziening Overschie
Kick zorggroep geeft begeleiding en ondersteuning bij het wonen, werken en leven aan mensen met een verstandelijke beperking en of een psychiatrische achtergrond. Daarin zoeken wij steeds de verbinding met uw eigen kracht en mogelijkheden, zodat u zo zelfstandig mogelijk kunt (blijven) leven, de regie over je eigenleven (terug) krijgt en deel kan nemen aan de maatschappij.
Vage omschrijving? Of toch niet? Wie iets verder op de website van Kick Zorggroep rondneust ziet ook de vraag “Voor wie de Kick Zorggroep bedoeld is“, beantwoord worden. En wat lezen we daar bijna onderaan: Jong(volwassenen) vanuit de forensische zorg. Maar weet u wat ‘forensische zorg’ inhoudt? Nu wel
In Overschie komt een woonvoorziening voor elf jongeren en jongvolwassenen, met 24-uurs begeleiding.. Aan de West-Sidelinge. Zorg die je ziet ontstaan midden in de wijk, tussen het dagelijks leven door. Maar hier schuurt het, als je de schriftelijke vragen leest. Niet alleen door wat er mogelijk komt, maar vooral door hoe dat bekend is geworden.
Sinds wanneer wist het college hiervan? Gaat het hier inderdaad (deels) om forensische zorg? En misschien wel de belangrijkste: om wat voor jongeren gaat het concreet? Met welke achtergrond, met welke problematiek?
Wat het ingewikkeld maakt, is dat de gemeente zelf mogelijk geen directe rol heeft in de plaatsing van deze jongeren. Als dat klopt, zoals wordt gesuggereerd, ontstaat er een soort grijs gebied. De voorziening landt wél in een woonwijk, maar zonder dat de gemeente volledig aan de knoppen zit. En dan wordt het interessant: hoe verhoudt dat zich tot de verantwoordelijkheid voor veiligheid en leefbaarheid?
Roept ook praktische vragen op. Is er een vergunning nodig voor zo’n woonvoorziening? Zo ja, op basis waarvan is die verleend? En als die niet nodig is, vinden we dat dan eigenlijk wenselijk? Dat soort plekken zich kunnen vestigen zonder expliciete afweging op wijkniveau?
Wat mij opvalt in de raadsvragen, is dat het niet alleen gaat over deze ene locatie, maar over het systeem erachter. Is er zicht op de zwaarte van de problematiek? Is er een risicoanalyse gemaakt? Wie houdt toezicht? En misschien nog belangrijker: wat kan de gemeente doen als het misgaat?
Vragen die je waarschijnlijk vooraf beantwoord wilt hebben, niet achteraf.
En dan is er nog de communicatie. Misschien wel het meest tastbare onderdeel voor bewoners. De brief die is gestuurd, wordt als onvoldoende ervaren. Te algemeen, te weinig concreet. En misschien moesten de mensen in Overschie wel zelf gaan uitzoeken dat er mogelijk sprake is van forensische zorg.
Vanuit Leefbaar Rotterdam en de VVD worden dan ook vragen gesteld: zijn bewoners wel op tijd en volledig meegenomen? En welke eisen stelt de gemeente eigenlijk aan zorgaanbieders als het gaat om transparantie?
Hoe zorgen we ervoor dat zorg een plek krijgt in de stad, zonder dat het vertrouwen van bewoners onderweg verdwijnt?
Benieuwd naar de antwoorden!
Ruimte voor afscheid in Rotterdam
Laat alles in een stad zich regelen? Bijvoorbeeld de manier hoe we afscheid nemen van elkaar? Dat gebeurt op manieren die diep geworteld zijn in wie we zijn: in cultuur, in gemeenschap, in rituelen die je niet zomaar aanpast.
In hoeverre is die ruimte er in Rotterdam?
Een Kaapverdiaanse uitvaartonderneming geeft aan dat het steeds moeilijker wordt om een passende plek te vinden. Niet zomaar een zaal, maar een ruimte waar afscheid samen gebeurt. Waar mensen blijven, samenkomen, rituelen volgen die tijd vragen.
Dat schuurt met hoe veel uitvaartplekken zijn ingericht. Groter, strakker, vaak onderdeel van commerciële organisaties. Functioneel, goed georganiseerd, maar niet per se afgestemd op elke gemeenschap.
En dan wordt juist dat rouwmoment ook nog een praktische worsteling.
Het gaat hier niet alleen over vierkante meters of bestemmingsplannen. Het gaat over de vraag wie zich herkend voelt in de voorzieningen die er zijn. Of je je welkom voelt op een plek waar je afscheid neemt. Of je het gevoel hebt dat jouw manier van rouwen er mag zijn. Zonder dat je die eerst moet aanpassen.
Ruimte wordt schaarser, functies scherper afgebakend. Wat niet direct in een hokje past, verdwijnt makkelijker uit beeld. Cultureel-maatschappelijke voorzieningen vallen daar vaker tussenin, zeker als ze draaien op gemeenschappen die niet altijd luid aanwezig zijn in het publieke debat.
De vragen die nu aan het gemeentebestuur worden gesteld, gaan over beleid, vastgoed en ondersteuning. Logisch. Maar daaronder ligt iets wat moeilijker te organiseren is: erkenning. Want wat betekent het als je als stad zegt dat diversiteit belangrijk is, maar die diversiteit niet altijd een plek kan krijgen op het moment dat het ertoe doet?
Afscheid nemen laat zich niet standaardiseren.
De vraag is of de stad ruimte maakt voor wat daarvan afwijkt.
Meer lezen? Dit artikel over Kaapverdianen die begraven worden in Crooswijk of dit interview op Open Rotterdam met Carla.
Een sticker bij de deur?
Voor sommige oplichters is het spel inmiddels voorbij: de politie zocht hen en deed een beroep op de burger.
Nu volgt de volgende stap: deurbelstickers tegen fraude aan de deur.
Medische ingreep zonder medische reden
In Zweden is een tijdje geleden een verbod ingesteld op maagdenvliesoperaties en maagdelijkheidstesten. Artsen die deze ingrepen toch uitvoeren, riskeren daar een gevangenisstraf. Het is een duidelijke lijn: sommige medische handelingen zijn niet alleen onnodig, maar ook onwenselijk.
Ik vroeg me af hoe dat hier zit. Niet omdat het onderwerp vaak zichtbaar is in het straatbeeld of in het dagelijks gesprek, maar juist omdat het zo weinig aan de oppervlakte komt. Het speelt zich af achter deuren, in spreekkamers, in gesprekken die waarschijnlijk niet snel gedeeld worden.
In Rotterdam blijkt het aantal klinieken dat dit soort operaties uitvoert niet eens bekend te zijn. Sterker nog, volgens het college zijn ze er niet. De medische beroepsgroep in Nederland heeft al eerder uitgesproken dat deze ingrepen in principe niet meer worden uitgevoerd. Ze worden gezien als medisch onnodig, wetenschappelijk onjuist en zelfs schadelijk. Alleen in uitzonderlijke situaties zou er nog van afgeweken worden. Wat uitzonderlijke situaties zijn? Bijvoorbeeld als de veiligheid van de vrouw in het geding is.
De vraag naar dit soort operaties komt niet voort uit medische noodzaak, maar uit sociale druk. Uit ideeën over eer, over verwachtingen, over wat “hoort”. Ideeën die, zoals onderzoek laat zien, lang niet altijd kloppen. Zo bloedt een aanzienlijk deel van de vrouwen niet bij een eerste keer seks, ondanks dat dit in sommige kringen nog steeds als bewijs wordt gezien.
De gemeente geeft aan geen signalen te hebben ontvangen. Niet van hulpinstanties, niet van jongeren zelf. Geen meldingen bij wijkteams, het Centrum voor Jeugd en Gezin of Veilig Thuis. Het blijft stil.
Maar betekent dat dat het er niet is? Of betekent het dat het moeilijk bespreekbaar is?
Zweden kiest voor een wettelijk verbod en trekt daarmee een duidelijke grens. In Nederland ligt die grens anders. Hier is het niet strafbaar, maar wordt het ontmoedigd vanuit de medische wereld. De overheid volgt die lijn en zet vooral in op bewustwording. Interessant verschil. Kies je voor een harde norm, of voor een zachtere benadering via gesprek en informatie?
Snel scannen of toch nog even kijken?
Heeft u wel eens getwijfeld aan de echtheid van QR codes wanneer u zo’n code bij een parkeerautomaat in Rotterdam aantreft?
Aanleiding voor bovenstaande vraag is de beantwoording van de schriftelijke vragen die zijn gesteld, als gevolg van het bericht van enige tijd geleden dat in Den Haag valse QR-codes zijn aangetroffen op parkeerautomaten en laadpalen. Stickers die over de echte codes heen zijn geplakt en gebruikers naar een nepwebsite leiden, waar om bankgegevens wordt gevraagd. Klein van opzet, maar potentieel groot in impact. Uit het bericht blijkt dat het geen nieuw fenomeen is. Stickers bleken eerder in Rotterdam te zijn opgedoken.
De gemeente Rotterdam heeft aangegeven op de hoogte te zijn. Er is een waarschuwing geplaatst op de website en medewerkers verwijderen verdachte stickers waar ze die tegenkomen. Opvallend : vooralsnog geen slachtoffers bekend zijn. Geen meldingen, geen bezwaren, geen signalen van financiële schade.
Stelt ergens gerust, maar het roept ook vragen op. Want het probleem zit misschien niet alleen in de schade die er (nog) niet is, maar in hoe makkelijk dit soort trucs inspelen op ons gedrag. Scannen van QR codes is routine geworden. We denken er niet meer over na.
Tegelijk verandert die routine. Inmiddels verloopt het grootste deel van de parkeerbetalingen via apps. De automaat zelf raakt op de achtergrond. Misschien verkleint dat het risico, of verplaatst het het probleem naar een andere plek.
Een sticker die deze vorm van fraude mogelijk maakt. Een kleine ingreep. Meer niet. En toch genoeg om voortaan misschien even te twijfelen aan iets wat we normaal blind vertrouwen. Belangrijkste les? Misschien dat een paar seconden extra aandacht geen overbodige luxe zijn. Maar hoe vanzelfsprekend blijft die alertheid, als alles om ons heen juist sneller en makkelijker moet?
Rotterdam: tussen sfeer en sanitair
Heeft u wel eens het gevoel gehad dat er te weinig toiletten beschikbaar waren toen u een Rotterdams evenement bezocht?
Het gebrek aan toiletten lijkt een klein ongemak, maar werkt verrassend snel door. Wachtrijen, mensen die afhaken of alternatieven zoeken, en uiteindelijk overlast in de openbare ruimte. Wat een dag vol gezelligheid zou moeten zijn, krijgt dan toch een rafelrand.
Dit soort basisvoorzieningen zullen zeker een vast onderdeel zijn van de organisatie. Wanneer het goed wordt geregeld is veel winst te behalen. Niet alleen voor het comfort van bezoekers, maar ook voor de leefbaarheid van de stad zelf.
De vragen die hierover nu worden gesteld gaan nu in op het tekort van sanitaire voorzieningen bij evenementen. In hoeverre sturen we eigenlijk op dit soort praktische zaken? Is het iets wat we overlaten aan organisatoren, of ligt hier ook een duidelijke rol voor de gemeente? En misschien nog belangrijker: wanneer grijpen we in als blijkt dat het niet voldoende is?
#evennaarhettoilet
Game over
Politie speurt. U kunt helpen.
Tussen herstel en herinnering: hoe kijken we naar de stad?
Artikeltje op de site van NEMO Kennislink. Ik moest eerlijk gezegd even opzoeken wat dat precies is. Het blijkt het online platform van het NEMO Science Museum in Amsterdam, waar wetenschap wordt vertaald naar toegankelijke verhalen voor een breed publiek. Geen droge rapporten, maar duiding: wat betekenen ontwikkelingen eigenlijk in de praktijk?
Dit stuk gaat over Rotterdam, en hoe de stad zich beweegt tussen verval en herstel. Een verhaal dat niet begint bij vooruitgang, maar juist bij een periode waarin het flink misging. Problemen waren niet abstract of statistisch, maar zichtbaar op straat. Dat lijkt dan ook een belangrijke motor te zijn geweest voor verandering.
De kracht van het artikel zit hem voor mij niet in het verleden zelf, maar in hoe het die periode verbindt met nu. Herstel blijkt geen eindpunt. Eerder een fase. Iets wat onderhoud vraagt. Vandaag gaat misschien goed, maar morgen kan het weer onder druk komen te staan.
Het schuurt vaak met hoe we naar steden kijken. Alsof er een soort lijn omhoog loopt: van slecht naar goed, van probleem naar oplossing. Maar hier voelt het eerder als een beweging die kan terugveren. Niet vanzelf, maar als gevolg van gemaakte keuzes. Of keuzes die juist niet gemaakt zijn.
De rol van zichtbaarheid is interessant. Problemen die zich op straat manifesteren, dwingen tot reactie. Maar wat gebeurt er als diezelfde problemen minder zichtbaar zijn? Worden ze dan kleiner, of alleen minder voelbaar?
In het artikel wordt gesuggereerd dat de combinatie van ingrijpen én investeren het verschil maakte. Niet alleen handhaven, maar ook werken aan zorg en perspectief. Klinkt logisch, maar blijkt in de praktijk vaak een spanningsveld. Zeker in het huidige debat: snelle oplossingen lijken soms aantrekkelijker dan langdurige trajecten.
Misschien is de vraag dan ook niet of het goed gaat met de stad, maar hoe we kijken. Zien we alleen wat er nu is, of herkennen we ook de patronen van eerder?
Bijzonderheden tijdens het stemmen
Bezwaar: Persoon wilde met 2 personen in een stemhok. Mevrouw gaf aan dat dit de vorige keer wel mocht als begeleider. Ze vond het niet fijn dat dit niet gelijk kon. . Ze gaat een klacht indienen. Reactie stembureau: Aangegeven dat dit niet kan vanwege stemgeheim. Ze wilde haar dochter begeleiden en heeft een hesje gekregen, alleen
voor het helpen met het stembiljet. Dochter heeft uiteindelijk wel gestemd.
Divers: mensen die er niet uitkwamen en hulp wilden. Meegenomen naar de grote posterbiljetten en daar uitleg gegeven, maar ze hebben zelfstandig gestemd.
12.50 uur; 3 honden mochten niet naar binnen, alleen hulphonden toegestaan
21.00 uur; stemmer bang dat door losse rode potloden fraude zou zijn tijdens stemmen, gezegd dat alles opgeruimd moest zijn tijdens tellen en dat ik extra goed zou opletten dat niemand potloden zou hebben. Voorzitter
Zomaar wat bijzonderheden in Rotterdam tijdens de wijkraadverkiezingen.
Hoe zit het met de uitslag?
Overnachten
…. in de Bijenkorf in Rotterdam? Deze heren deden een poging…
Vliegen vanuit Rotterdam: wat vindt u van het besluit?
Voor Luchthaven Rotterdam The Hague Airport zou een nieuwluchthavenbesluit (LHB) moeten worden opgesteld. Een nieuwe set regels waar de luchthaven zich aan zou moeten houden. En inmiddels blijkt dat LHB inzichtelijk te zijn. Korte samenvatting hier. Alle bijbehorende documentatie hier. Voor een vliegveld in de stad zijn natuurlijk altijd voor- en tegenstanders te vinden.
Nu de vraag: wat vindt u van de plannen?
Blijft ‘het water’ stromen?
De Seljalandsfoss is een waterval in Ijsland; 65 meter hoog en de enige waterval in Ijsland die ’s nachts verlicht schijnt te zijn. Zelf nooit in het echt gezien, maar de beelden zijn mooi. Nooit geweten dat deze waterval de inspiratiebron is geweest van het kunstwerk dat vlakbij Schouwburgplein te vinden is: Calypso Falls.
Om dat kunstwerk is wat te doen lazen we in het AD. Een kunstwerk dat tijdelijk van aard zou zijn, maar toch uitgroeit tot iets van betekenis. En na zoveel jaren botst dat dan ineens op beheer, regels en onderhoud. De VvE die het gebouw wil opknappen en bewoners en initatiefnemers die het kunstwerk als toeristische trekpleister zien en zouden willen behouden.
WNT register: hoe openbaar moeten salarissen zijn?
Kent u het WNT-register van het Ministerie van BZK (Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties)? WNT staat voor Wet Normering Topinkomens. Is een openbaar overzicht waarin je een behoorlijk aantal instellingen kunt terugvinden, waarvan de bestuurders een maximaal bedrag mogen verdienen, dat ongeveer gelijk is aan een ministersalaris.
U kunt zelf even spitten in het register en zien welke instellingen uit Rotterdam hier staan vermeld. Vanuit de de raad zijn weer wat vragen gesteld om een volledig overzicht te geven van wat bestuurders en toezichthouders bij 17 gesubsidieerde culturele instellingen verdienen. Wordt vervolgd?
Is de rat niet het echte probleem?
Een advies van de Adviescommissie Dierenwelzijn en Stadsnatuur, waardoor een vraag kantelt. Wat begint als een technische kwestie met de vraag “hoe doden we ratten zo diervriendelijk mogelijk? ” draait al snel richting de vraag : “waarom zitten we überhaupt in die situatie?”
Duidelijk is dat hier duss wordt teruggegaan naar de basis: preventie. Minder voedsel op straat, beter afvalbeheer, strengere handhaving. Geen nieuwe inzichten, maar maatregelen die blijkbaar nog onvoldoende werken. Heeft het rattenprobleem nu te maken met onwil, onmacht, of aan prioriteit?
“Wanneer zijn ratten nu echt een probleem zijn?” De commissie maakt onderscheid tussen feitelijke risico’s (gezondheid, schade) en beleving. Herkenbaar misschien, maar ook lastig. Want hoe maak je beleid op iets dat per buurt en per persoon kan verschillen?
De oproep om dat beter meetbaar te maken klinkt logisch, maar ik vraag me af of alles zich laat vangen in cijfers.
Pas later komt het antwoord op de oorspronkelijke vraag: elektrische vallen veroorzaken het minste dierenleed. Duidelijk, maar bijna bijzaak geworden. Alsof de echte winst eerder zit. Namelijk in voorkomen dat je überhaupt moet ingrijpen.
Lichamen om te bewaren
Een beeldje ergens in uw woonkamer. Klein genoeg om in één hand te passen, maar groot genoeg om iets wezenlijks vast te houden. Ik las het verhaal in de Havenloods over een Rotterdamse kunstenares die zwangere lichamen vastlegt in 3D. Niet als perfecte plaatjes, maar als tastbare herinneringen aan een periode die alles verandert.
Zwangerschap wordt vaak beschreven in grote woorden. Bijzonder, intens, kwetsbaar. Ik kan mij voorstellen dat het tegelijk moeilijk is om dat gevoel vast te houden. Het lichaam verandert. Misschien wel sneller dan het hoofd kan bijbenen. En in een tijd waarin beelden ons voortdurend spiegelen aan hoe het “zou moeten”, lijkt er weinig ruimte voor het rauwe, het echte.
Ergens in Delfshaven ontstaan ze: kleine beeldjes van vrouwenlichamen. Elk beeldje is anders en heeft een eigen houding. Lichamen hebben namelijk geen standaardvorm. Zet ook gelijk aan het denken: wanneer zijn we gaan geloven dat een lichaam pas mooi is als het aan bepaalde voorwaarden voldoet? Zwangerschap is misschien wel een mooi moment waarop die gedachte wat begint te verschuiven. Juist dan laat het menselijk lichaam zien dat het zich niet laat sturen of optimaliseren.
Wat leggen we eigenlijk allemaal vast, en waarom, en hoe? Foto’s en video’s maken we tegenwoordig zo makkelijk en massaal met onze mobiele telefoons. Maar hoe vaak kijken we daar echt naar terug? Een beeldje is toch anders. Dat wordt gecreëerd en staat straks heel bewust in onze woonkamer. Het staat er. Op een plank, tussen andere dingen, onderdeel van het dagelijks leven.
Iets tastbaars maken van een fase die tijdelijk is. Mooie gedachte. Misschien is het juist die zichtbaarheid die ervoor zorgt dat een herinnering blijft leven. En dat we af en toe even stilstaan bij wat ons lichaam allemaal kan.
Rotterdam Architectuurprijs 2026
Elk jaar wordt in Rotterdam stil gestaan bij de nieuwe bouwwerken die de stad rijker is geworden. De afgelopen jaren zijn al heel wat bouwwerken genomineerd waaruit een aantal winnaars tevoorschijn kwam. Ook voor editie 2026 worden de nodige inzendingen verwacht. Wie is uw favoriet?
Uitslagen gemeenteraadsverkiezingen 2026
Rotterdammers hebben gekozen:
GroenLinks-PvdA: 11
Leefbaar Rotterdam: 11
D66: 5
VVD: 5
Denk: 4
FvD: 2
50Plus: 1
CDA: 1
BIJ1: 1
SP: 1
Volt: 1
ChristenUnie: 1
PvdD: 1
Partijen blij. Of teleurgesteld. In ieder geval moet straks een coalitie worden gevormd. Welke partijen gaan samenwerken en vormen straks die meerderheid van 23 zetels?
Update: winst voor links; wat betekent dat nu voor de stad ? (bron: Trouw)
Rotterdam Art Week komt eraan + extra tip
De Rotterdam Art Week komt er aan; 5 dagen kunst dus (25 – 29 maart). Mooi vooruitzicht en dit event op de 27e maart bij het Fenix Plein is misschien ook wel interessant dan. Werk van Valentino Stakel, Sohrab Kashani, Lore Pilzecker en meer…
Rotterdam stemt vandaag. Of niet?
Vandaag kunnen Rotterdammers kiezen. De keuze is reuze, dus mocht u door de bomen het bos niet meer kunnen zien, is het misschien een idee om een van de stemwijzers te raadplegen. Deze werkt echter niet.
Het is belangrijk om uw stem te gebruiken en in Rotterdam kunt u vandaag zelfs twee keer stemmen. Niet alleen die voor de gemeenteraad, maar ook voor de wijkraad. U kunt vandaag alles blijven volgen, want Rotterdam heeft dus ook een liveblog. Net als Rijmond. Open Rotterdam nog niet, maar kan nog komen.
U kunt natuurlijk zeggen dat stemmen geen nut heeft. Of dat politiek u niet interesseert. Of heeft u andere redenen. Maar ga gewoon naar een stembureau vandaag! Het kan beter dan in 2022.
Update: Liveblog Open Rotterdam ook online.
Succes met stemmen.
Update: opkomstpercentage hier live te volgen. Ziet eruit alsof Rotterdam nog meer er aan moet gaan trekken om dat percentage omhoog te gaan krijgen.
Update: stembussen gesloten om 21.00u. Tellen maar.
Brede Welkaart: ook moties Rotterdam geanalyseerd
Taalmodellen die moties van gemeenteraadsleden analyseren laten zien waar gemeenten in Nederland zich in de praktijk mee bezighouden. Op basis van die analyse hebben onderzoekers de Brede Welkaart gemaakt: een interactieve kaart die zichtbaar maakt welke onderwerpen lokaal politieke aandacht krijgen. Dus ook de politiek in Rotterdam.
Het CBS kent de Monitor Brede Welvaart, maar onderzoekers van de Erasmus Universiteit Rotterdam ontwikkelden deze nieuwe kaart samen met de TU Delft en de provincie Zuid-Holland. Ze gebruikten AI om meer dan 113.000 moties uit ruim 300 gemeenten te analyseren. Moties zijn voorstellen van raadsleden over zaken waar de gemeente iets mee zou moeten doen.
Door al die teksten te vergelijken, kon het systeem herkennen welke onderwerpen steeds terugkomen. Uiteindelijk werden 192 thema’s teruggebracht tot 14 grotere onderwerpen, zoals betaalbaar wonen, armoede, energietransitie, leefomgeving en toegankelijkheid.
Het idee achter de Brede Welkaart? Van onderaf kijken wat belangrijk wordt gevonden. Dus niet vooraf bepalen welke cijfers tellen. Op die manier wilden de onderzoekers ontdekken wat gemeenteraadsleden daadwerkelijk bespreken en voorstellen.
Leverde ook een paar verrassingen op. Wonen en armoede blijken in veel gemeenten veel aandacht te krijgen, terwijl asiel en opvang maar in ongeveer 3 procent van de moties voorkomt. Opvallend, omdat dat onderwerp landelijk vaak veel politieke aandacht krijgt.
De kaart laat ook zien dat prioriteiten per regio kunnen verschillen. Energietransitie krijgt bijvoorbeeld in sommige delen van het land meer aandacht dan elders.
De Brede Welkaart kan helpen om beter te begrijpen wat er lokaal speelt. Handig voor beleidsmakers en onderzoekers, maar ook voor inwoners die willen zien welke onderwerpen in hun gemeente op de agenda staan. Verkeersveiligheid bijvoorbeeld. Burgersparticipatie. Of armoedebestrijding. Ook handig misschien: Stemlokaal, een experimentele stemhulp. Wel zo handig misschien met de komende gemeenteraadsverkiezingen voor de deur.
GO West Visual & Urban Arts Delfshaven
Studio’s Borgerstraat, A Tale of a Tub, Oud House, Het Belhuis van Maarten, Schiehavenhallen, Studio Delfshaven, TENT. Zomaar wat plekken die je 9 en 10 mei kan bekijken tijdens GO West Visual & Urban Arts Delfshaven 2026. Een weekend waar diverse locaties in Delfshaven de deuren openen en u dus gewoon even kunt komen kijken wat hier gebeurt en te zien is. Noteert u vast de data in uw agenda?
Fatbikes in Rotterdam: van verkeersergernis naar veiligheidsvraagstuk
U komt ze regelmatig tegen: fatbikes in het Rotterdamse verkeer. Soms haalt het rijgedrag van sommige fatbikebestuurders misschien het bloed onder uw nagels vandaag, maar het fenomeen zelf is inmiddels een vast onderdeel van het straatbeeld geworden.
Op het fietspad, bij een kruispunt zoeven ze voorbij: brede banden, vaak geruisloos. Soms met twee jongeren op één zadel. De reacties erop zijn inmiddels voorspelbaar. Er wordt gemopperd over snelheid, over gevaarlijke situaties. Over jongeren die zich weinig aantrekken van verkeersregels. Begrijpelijk die irritatie soms.
Die fatbike is natuurlijk het gevolg van een bredere ontwikkeling in hoe mensen zich door de stad bewegen. Elektrische mobiliteit is niet meer weg te denken. E-bikes, elektrische steps , auto’s en scooters: de manier waarop we afstanden afleggen verandert, De fatbike is daar simpelweg een zichtbare, en misschien wat opvallende, soms irriterende variant van.
Nu komt de fatbike ineens uit de sfeer van irritatie in de sfeer van veiligheid. Dat gebeurde onlangs toen er vragen werden gesteld in de Rotterdamse gemeenteraad over intimidatie door groepen jongeren op fatbikes rond sportclubs, parken en buitensportlocaties. Ouders, sporters en buurtbewoners zouden signalen hebben afgegeven dat jongeren op weg naar huis of naar hun training worden nageroepen, achtervolgd of zelfs ingesloten door hinderlijk rijgedrag.
De burgemeester erkent in de beantwoording dat intimidatie en overlast door jongeren op fatbikes in Rotterdam voorkomen. Meldingen van bewoners en ondernemers laten zien dat het vaak gaat om verkeersovertredingen en hinderlijk gedrag, maar intimidatie komt volgens haar ook voor. Dat laatste hoort niet thuis op straat. Iedereen moet zich veilig kunnen voelen in de stad.
Tegelijk laten de cijfers een genuanceerder beeld zien dan je misschien zou verwachten na alle verhalen die rondgaan. In de afgelopen zes maanden werden 68 meldingen gedaan bij de gemeente over fatbikes. Slechts een klein deel daarvan had direct betrekking op parken, speelplekken of sportlocaties. Het merendeel ging over verkeersoverlast, bijvoorbeeld in winkelgebieden.
Er zijn ook een aantal plekken waar groepen jongeren in beeld zijn. In Feijenoord bijvoorbeeld houdt een groep zich volgens de gemeente bezig met intimiderend gedrag, waarbij sommige jongeren zich op fatbikes verplaatsen. Daar wordt inmiddels gewerkt met een gezamenlijke aanpak van politie, handhaving en jongerenwerk. Jongeren worden aangesproken, ouders betrokken en waar nodig volgen maatregelen zoals gebiedsverboden.
De aanpak wordt vooral breed wordt ingestoken. Niet alleen handhaving, maar ook preventie. Betere verlichting in parken, het snoeien van begroeiing, extra surveillance en gesprekken met bewoners tijdens veiligheidsbijeenkomsten in de wijk. Daarnaast probeert Rotterdam ook iets aan de bron te doen. Winkeliers zijn eerder al opgeroepen om geen illegale of opgevoerde fatbikes te verkopen. Ouders krijgen het verzoek om met hun kinderen te praten over veilig gebruik van elektrische fietsen. En samen met andere grote steden wordt in Den Haag gelobbyd voor landelijke regels, zoals een minimumleeftijd of een helmplicht. Of misschien wel een fatbikevrij centrum?
Irritatie over rijgedrag hoort misschien bij een stad in beweging, maar intimidatie hoort dat nooit te doen
PS: ook interessant. Deze petitie.
Art Rotterdam 2026
Art Rotterdam. 27 – 29 maart. Kunst voor de liefhebbers. Heel veel deelnemers. Met een fotografiehub. Een talkshow met Hugo en Wilfried. Fotocollages. Een NN Art Award die wordt uitgedeeld. Aandacht voor de verhouding tussen mens en technologie. En meer. Terugblik naar 2025 hier aangetroffen.
Aan dezelfde tafel
Tijdens de ramadan hoort bij zonsondergang een volle tafel. In Theater Rotterdam (zie ook dit item NPO radio 1) zat die tafel dit keer vol met queer moslims. Een iftar dus: de maaltijd waarmee het vasten wordt gebroken. Ditmaal georganiseerd door en voor mensen die zich zowel moslim als LHBTQ+ voelen. Een combinatie die mogelijk vragen oproept.
De iftar is voor veel moslims een moment van samenkomen. Familie, vrienden en buren schuiven na een dag vasten aan tafel. Het draait om gemeenschap: eten delen, verhalen uitwisselen, elkaar weer zien. Een queer iftar voegt daar een extra laag aan toe.
In het publieke debat worden islam en LHBTQ+ namelijk vaak tegenover elkaar gezet. Discussies gaan dan al snel over botsende waarden, alsof religie en seksuele of genderidentiteit elkaar per definitie uitsluiten. Maar voor sommige mensen bestaat die tegenstelling simpelweg niet. Moslim én queer kunnen ook samen. Niet als theorie, maar als dagelijks leven.
Ik kan me voorstellen dat zo’n samenzijn voor veel aanwezigen meer is dan alleen een maaltijd. Misschien ook een moment van herkenning. Even niet hoeven uitleggen wie je bent. Gewoon aanschuiven, praten, eten Dat klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet altijd. Binnen religieuze gemeenschappen kan seksuele diversiteit gevoelig liggen. Tegelijk voelen queer moslims zich ook niet altijd vanzelfsprekend thuis binnen de bredere LHBTQ+-gemeenschap.
Dat is misschien precies waarom dit soort initiatieven betekenis krijgen. Niet als groot statement, maar als plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Samen eten, met elkaar praten en verhalen vertellen die anders misschien moeilijker worden gedeeld.
Kamer over? Hospitaverhuur in Rotterdam
Heeft u nog een kamer over in uw woning? Die vraag kwam in mij op, nadat ik over de honderdste match van Hospi Housing in Rotterdam las. Goed nieuws toch in tijden dat we het hebben over woningnood en misschien wel vergeten dat een deel van de oplossing kan liggen binnen de muren van bestaande huizen.
Bij die honderdste match gingen een burgerlid en een wethouder op bezoek bij een stel in Rotterdam-West. Kinderen zijn inmiddels het huis uit en wat ooit een levendig gezinshuis was, bleek een huis te zijn met een kamer over. In plaats van die leeg te laten staan, besloten ze die te verhuren aan een internationale studente. Zet je misschien toch aan denken.
In Rotterdam praten we vaak over bouwen. Neuwe wijken, hogere torens en het versnellen van woningprojecten. Begrijpelijk. De stad groeit en de vraag naar woningen blijft toenemen. Maar bouwen kost tijd. Jaren soms. Hospitaverhuur werkt anders. Het benut ruimte die er al is.
Volgens schattingen worden in Rotterdam inmiddels zo’n achthonderd kamers op deze manier verhuurd. Dat zijn achthonderd plekken waar iemand kan wonen zonder dat er een nieuwe woning gebouwd hoeft te worden.
Recent stond ook deze gedachtegang in een artikel: als de grootste huishoudens gemiddeld elf vierkante meter van hun woning zouden delen, zou het woningtekort in theorie verdwijnen. Elf vierkante meter. Ongeveer de grootte van een kleine slaapkamer.
Het voorbeeld van Marleen en Richard laat zien dat het soms inderdaad zo eenvoudig kan zijn. Je hoeft geen enorme woning te hebben om een kamer te delen. Het gaat vaak om huizen die ooit voor gezinnen waren bedoeld, waar het leven inmiddels veranderd is. Kinderen vertrekken, kamers blijven achter. In veel Rotterdamse straten gebeurt dat stilletjes.
Huishoudens worden kleiner, terwijl de woningen hetzelfde blijven. Dat betekent niet dat iedereen zomaar een kamer wil of kan verhuren. Samen wonen met iemand die je niet kent vraagt vertrouwen, duidelijke afspraken en ook een beetje lef. Maar het roept wel een interessante vraag op: hoeveel ongebruikte vierkante meters zijn er eigenlijk in de stad?
En misschien nog belangrijker: hoe makkelijk maken we het voor mensen die die ruimte wél willen delen? Vragen vanuit de ChristenUnie hier. Meer weten over hospitaverhuur in Rotterdam kan ook.
Uit de bubbel stappen in de zorg
Zonet een artikel gevonden waarin een geneeskundestudent aan het woord komt die zich inzet om mbo-studenten meer kansen te geven in de zorg. Hoe? Door onder andere leerplekken voor hen te creëren in het Erasmus MC via zijn project ZorgBrug. Studenten die door een lager opleidingsniveau vaak minder kansen krijgen, terwijl zij juist veel kunnen betekenen voor patiënten door bijvoorbeeld aandacht te geven aan hun mentale welzijn. Uiteindelijk wil hij dat zorgprofessionals en studenten uit hun bubbel stappen, zich meer verdiepen in de leefwereld van van anderen en verschillende opleidingsniveaus beter samenwerken.
Gemeenteraadverkiezingen Rotterdam: bepaalt u uw stem op basis van AI chatbots?
De gemeenteraadverkiezingen komen eraan. U zult vast gaan stemmen, maar waar baseert u uw stem straks op? Verdiept u zich in de verkiezingsprogramma’s van de diverse partijen? Pakt u een stemwijzer erbij of gaat u het gesprek aan met een AI-chatbot?
Klinkt misschien futuristisch, maar gebeurt steeds vaker: mensen die een chatbot vragen op welke partij zij zouden moeten stemmen. Even snel een vraag stellen, een paar antwoorden lezen en klaar. Maar uit nieuw onderzoek van de Autoriteit Persoonsgegevens blijkt dat daar een opmerkelijk probleem in zit. AI-chatbots noemen namelijk vrijwel nooit lokale politieke partijen wanneer mensen om stemadvies vragen.
Opvallend. Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen ging meer dan dertig procent van de stemmen naar lokale partijen. Toch kwam in minder dan één procent van de stemadviezen van AI-chatbots een lokale partij als eerste keuze naar voren. Met andere woorden: wie een chatbot om advies vraagt, krijgt mogelijk een beeld van de politiek dat niet helemaal klopt.
Volgens de Autoriteit Persoonsgegevens kan dat komen doordat deze systemen vooral zijn getraind met grote hoeveelheden data van het internet. En op dat internet zijn landelijke partijen vaak beter vertegenwoordigd dan lokale. Over lokale partijen is simpelweg minder informatie beschikbaar, of die informatie is minder uitgebreid. Het gevolg: ze verdwijnen ergens in de achtergrond van het algoritme.
Een interessante ontwikkeling. Want wat gebeurt er met de lokale democratie als steeds meer mensen hun eerste politieke oriëntatie via een chatbot doen? Wat als de technologie die we gebruiken om ons te informeren onbedoeld bepaalde keuzes minder zichtbaar maakt?
De toezichthouder vindt AI-chatbots daarom ongeschikt als stemhulp. Ze geven een vertekend beeld van het politieke landschap. Hun adviezen zijn moeilijk te controleren. Waarom een chatbot een bepaalde partij adviseert weten we vaak niet. Ik snap wel waarom mensen het toch proberen. AI voelt snel, slim en vaak ook neutraal. Even een paar vragen stellen en er rolt een antwoord uit dat logisch klinkt.
Misschien is democratie juist het tegenovergestelde van snelheid. Het vraagt gewoon tijd. Lezen. Twijfelen. Gesprekken voeren. Jezelf verdiepen in de partij.
Dus een belangrijker vraag: hoe goed kennen we eigenlijk de lokale partijen in Rotterdam? En weet u wat er echt speelt in de stad Rotterdam?
Rotterdam zet in op zindelijkheid bij peuters
Het was ergens in december vorig jaar dat het bericht verscheen dat kinderen steeds later zindelijk worden. Waar peuters vroeger vaak rond hun tweede levensjaar zonder luier verder gingen, schuift dat moment nu steeds vaker op naar drie of zelfs vier jaar. Misschien een klein nieuwsfeitje, maar het zegt misschien wel iets over hoe we vandaag de dag leven.
In Rotterdam wordt het onderwerp inmiddels serieus genomen. Er is een aanpak gestart om jonge kinderen eerder zindelijk te krijgen, onder andere in Rotterdam-Zuid. De gemeente werkt daarvoor samen met kinderopvangorganisaties en het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG). Voor 2026 is er ongeveer 130.000 euro voor gereserveerd. Pedagogisch medewerkers, consultatiebureaus en andere organisaties in de wijk spelen een rol bij het informeren en begeleiden van ouders.
Even terug naar de uitleg die erbij werd gegeven: ouders hebben het vaak druk. Daardoor begint het zindelijk maken van kinderen soms later. De kinderopvang krijgt dan vanzelf een grotere rol. Kinderen brengen daar immers veel tijd door, en pedagogisch medewerkers zijn dagelijks betrokken bij hun ontwikkeling.
Logisch misschien, maar er lijkt wel iets te verschuiven. Want wie aan zindelijkheidstraining denkt, ziet misschien eerder ouders voor zich die thuis met hun kroost aan de slag gaan. Signalen herkennen en met kleine stapjes en veel geduld vooruitgaan.
De gemeente Rotterdam zet daarom vooral in op ondersteuning. Het CJG bespreekt zindelijkheid al vroeg met ouders, bijvoorbeeld tijdens consulten en via voorlichting. Ook organisaties in de wijk worden betrokken, zodat informatie ouders beter bereikt, bijvoorbeeld via mensen met dezelfde taal of culturele achtergrond.
Misschien is dat wel de interessantste vraag achter dit nieuwsbericht. Niet alleen wanneer kinderen zindelijk worden, maar wat dat zegt over hoe het leven van ouders en kinderen in de stad verandert.
Veiligheidsbeleving Rotterdam 2026
Interessant om die veiligheidsbeleving per wijk eens te zien via wijkprofiel.rotterdam.nl in grafiekvorm. Wordt misschien snel wat duidelijker wanneer je de resultaten als tabel bekijkt. Cool heeft in 2026 een waarde behaald van 27 punten; Terbregge 174. Bijzonder om te zien: Cool had in 2024 nog een waarde van 76.
Wat die veiligheidsbeleving precies inhoudt? Eigenlijk gewoon een beeld dat gevormd is door de bewoners die vragen hebben beantwoord over de tevredenheid met betrekking tot het wonen in de wijk. Maar ook vragen die te maken hebben met vermijdgedrag. Durven de Rotterdammers ’s avonds nog de deur open te doen; vermijden ze bepaalde plekken in de avonduren? Of in hoeverre men denkt slachtoffer te worden van een beroving of inbraak.
En dat moet dus worden opgelost, lezen we op Rijnmond.
Online populariteit en de invloed op de buurt
Sociale media, zoals TikTok, kan je als ondernemer helpen om naamsbekendheid te krijgen. Dat lijkt ook het geval bij Taarten van Asli in het Lloydkwartier, een taartenwinkel die volgens raadsvragen van Leefbaar Rotterdam veel bezoekers trekt, mede door de bekendheid van de eigenaar op het social media platform.
Als je de ingezonden vragen mag geloven, heeft die populariteit ook een keerzijde. Bewoners zouden te maken hebben met verkeersdrukte, toeterende auto’s, parkeerproblemen, zwerfafval en jongeren die rondhangen bij de zaak. Ook zou uit meldingen in de MeldR-app blijken dat er in de omgeving regelmatig klachten worden gedaan over overlast.
De partij heeft daarom vragen gesteld aan het college. Niet alleen over de situatie rondom deze zaak, maar ook breder: hoe gaat de stad om met ondernemingen die door sociale media ineens bezoekers uit de hele regio aantrekken, terwijl ze midden in een woongebied zitten?
Tegelijkertijd is het natuurlijk ook ergens een ondernemersverhaal. Iemand die met een idee, en blijkbaar ook met slimme inzet van sociale media, een zaak weet op te bouwen waar mensen speciaal voor naar toe komen. Dat is op zichzelf iets wat je als stad ook wilt: ondernemerschap, initiatief en plekken die mensen weten te vinden. De uitdaging zit hem waarschijnlijk vooral in de balans; hoe zorg je dat succes van een ondernemer niet ten koste gaat van de leefbaarheid voor de buurt?
Hoe zat dat ook alweer met die Amsterdamse patatzaak?
Waarom informatie over Rotterdam zo belangrijk kan zijn
Een mooi artikel in het AD, dat weer energie geeft om te blijven doen wat we nu doen. Heeft ook te maken met de komende verkiezingen. Strekking van het verhaal: Rotterdammers zijn misschien niet alleen afgehaakt, maar ook gewoon slecht geïnformeerd.
In het stuk wordt beschreven dat Rotterdammers misschien wel weten wat er in Den Haag gebeurt, maar nauwelijks zicht hebben op de politiek in hun eigen stad. Wie bestuurt Rotterdam eigenlijk? Welke partijen maken de keuzes? En waarom worden bepaalde besluiten genomen? Voor veel mensen blijft dat onduidelijk, terwijl die besluiten juist direct invloed hebben op het dagelijks leven.
Misschien is dat wel een deel van de verklaring voor de lage opkomst bij verkiezingen. Niet alleen omdat mensen afhaken, maar ook omdat ze simpelweg te weinig worden meegenomen in wat er in de stad gebeurt.
Is een mooie drijfveer om dus door te gaan met datgene wat wij doen: Rotterdammers blijven informeren over wat er speelt in hun eigen stad. Op politiek gebied, maar ook andere ontwikkelingen die interessant kunnen zijn. Misschien een kleine bijdrage, maar wel een die Rotterdammers kan helpen om de stad beter te begrijpen.
Beschikbaarheid in Rotterdam: van vape-winkel tot straatdealer
Pointer vind ik zelf altijd erg interessante artikelen publiceren. Zo ook het volgende artikel, waaruit blijkt dat Pointer in een recente analyse in kaart bracht hoeveel nicotineverkooppunten er rond middelbare scholen liggen. Ook in Rotterdam blijken op meerdere plekken winkels met tabak of vapes op korte loop- of fietsafstand van scholen te zitten. Nicotine voor jongeren is blijft dus dichtbij, ondanks beleid dat gebruik juist wil ontmoedigen.
Ook een ander artikel trok de aandacht. Gaat op een andere manier eigenlijk over hetzelfde. Pointer sprak namelijk met veertig crackgebruikers op straat en vroeg naar hun ervaringen met gebruik en handel. Eén van de lessen die daaruit naar voren komt: volgens veel gebruikers is een dealer altijd wel ergens te vinden: “24/7 aanwezig” dus.
Twee totaal verschillende werelden. Aan de ene kant winkels die gewoon onderdeel zijn van het straatbeeld, soms vlak bij scholen. Aan de andere kant een netwerk van gebruikers en dealers dat zich grotendeels buiten het zicht afspeelt.
Toch ook gelijk een duidelijke overeenkomst tussen de twee verhalen: beschikbaarheid. Hoe dichterbij een middel is, hoe makkelijker het wordt om eraan te komen en op die manier onderdeel wordt van de dagelijkse omgeving. Gaat ongetwijfeld nog vragen opleveren vanuit de politieke partijen.
Update: vragen vanuit het CDA over vapen
Gesloten speeltuin: vrij te besteden vergoeding
Wij bedanken al onze medewerkers, vrijwilligers en veel belangrijker alle kinderen die in de afgelopen 80 jaar bij ons gespeeld hebben!!
Bovenstaande staat te lezen op de website van wijk en speeltuinvereniging BoTu. Duidelijke boodschap, maar toch bijzonder om te lezen als je naar de beantwoording van de gestelde vragen kijkt die gaan over de sluiting van speeltuin Het Dakpark.Wat in die beantwoording vooral opvalt, is een ogenschijnlijk klein detail. De eenmalige vergoeding die de vereniging heeft ontvangen van de gemeente, als onderdeel van een overeenkomst uit maart 2024 , mag door de vereniging vrij worden besteed. Conform de eigen statuten en reglementen.
Helder; een administratieve mededeling.
Maar toch een opmerkelijke constatering. Want dat geld hing samen met het verleden en de toekomst van de speeltuin. Of niet? Ooit waren er namelijk afspraken over een nieuw clubgebouw in een toekomstige woningbouwontwikkeling. Die afspraak is met de overeenkomst uit 2024 vervallen. In ruil daarvoor kreeg de vereniging een eenmalige vergoeding. En nu blijkt dus: wat er met dat geld gebeurt, ligt volledig bij de vereniging zelf.
Aan de ene kant is dat logisch misschien. Een vereniging is een zelfstandige organisatie. Heeft een eigen bestuur. Eigen regels. Eigen verantwoordelijkheid. Als daar een bedrag wordt uitgekeerd, hoort het bestuur te bepalen wat ermee gebeurt. Maar toch… Het voelt ook wat ‘vreemd’. Want nu de speeltuin gesloten is en het bestuur de sleutels heeft ingeleverd is er geen plek meer waar kinderen kunnen spelen. Dan krijgt zo’n opmerking als “vrij te besteden” toch een andere lading.
Darmkankermaand: ook in Rotterdam
Het is maart. Darmkankermaand lezen we op de site van stichting Darmkanker. En jaarlijks worden dan vele Nederlanders uitgenodigd om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek. Maar Rotterdamse mannen doen niet zo graag mee; want ja… geen klachten.
Twijfel niet: ga gewoon als u die oproep krijgt. U kunt er maar beter vroeg bij zijn.
Marketingtrucs om drugs aan de man te brengen
Deze week publiceerde Pointer een onderzoek naar crackgebruik op straat. Daarin vertellen gebruikers hoe dealers gratis bolletjes crack uitdelen om nieuwe klanten te maken. Marketing, eigenlijk. Schijnt ook te gebeuren in Rotterdam. Alleen gaat het hier niet om een nieuw drankje of een streamingdienst, maar om een van de meest verslavende drugs die er zijn.
SHIFT: publiekstrekker in Rotterdam over duurzaamheid
Ik had zelf het nieuwsbericht over een duurzaamheidsmuseum in Rotterdam Zuid op Open Rotterdam van november 2025 gemist. Een nieuwe plek die moet ontstaan en mensen moet gaan prikkelen om na te denken over hoe we aan een duurzamere toekomst kunnen gaan werken.
Inmiddels zijn er vijf ontwerpen die kans maken. Nu de beelden nog.
Organiseer iets leuks voor de straat
Iemand nog plannen voor het organiseren van een straatactiviteit? Opzoomer mee! Plannen kunnen nu worden ingediend.
Gemeenteraadsverkiezingen Rotterdam 2026
Wij van de Wijk, Wij Kleurrijk Rotterdam, SGP, Rotterdam Next, JOU Lijst Verkoelen, Vrede voor Dieren, Partij voor de Sport, Forum voor Democratie, CDA, SP, ChristenUnie, 50PLUS, BIJ1, Partij voor de Dieren, VOLT, DENK, D66, VVD, GROENLINKS / Partij voor de Arbeid, Leefbaar Rotterdam en P-Bar (Beweging Armoedebestrijding) … zonder werkende website..
De keuze is reuze. Kies zelf 18 maart.
Zelfredzaamheid wanneer je dakloos dreigt te worden
Wanneer ben je zelfredzaam genoeg, als je als alleenstaande vrouw met kind(eren) op straat dreigt te belanden? Ik kan mij voorstellen dat wanneer je in die situatie zit en het dak boven je hoofd dreigt te verliezen, je vooral hoopt dat er iemand opstaat die zegt: “We laten je niet vallen.” Toch bereiken de raad signalen van onder meer LekkerGeven, Krachtvrouwen en het Rode Kruis dat vrouwen met kinderen bij Centraal Onthaal aankloppen en te horen krijgen dat zij ‘zelfredzaam’ genoeg zijn.
De ombudsman stelt dat de regie onvoldoende is en de hulpverlening versnipperd, waardoor een groep mensen tussen wal en schip valt. Er zou geen specifiek beleid zijn voor mensen die als zelfredzaam of niet urgent worden beoordeeld. Precies het gat waar deze gezinnen in lijken te verdwijnen.
Volgens de wethouder is er geen tekort aan opvangplekken en bij afwijzing wordt meegedacht over passende ondersteuning. Maar hoe ziet die ondersteuning er dan concreet uit? Wordt er na een afwijzing nog gecontroleerd of iemand inderdaad via het eigen netwerk onderdak heeft gevonden? Wordt bijgehouden hoeveel mensen later alsnog dakloos raken?
Zelfredzaamheid, heeft iets positiefs. Maar in praktijk kan het betekenen dat iemand met lege handen weer naar buiten loopt.
Parkeren in de wijk: hoe houdt Rotterdam het in balans?
Parkeren in uw wijk; hoe vindt u dat gaan?
Zo’n vraag moet je een Rotterdammer stellen, wanneer hij/zij ’s avonds drie rondjes door de buurt rijdt. In diverse woonwijken zullen bewoners een toenemende parkeerdruk ervaren. De afgelopen jaren zullen misschien ook steeds wat plekken in uw wijk zijn verdwenen. Een vak hier opgeheven voor een afvalcontainer, daar een strook anders ingericht na een herprofilering van de straat.
In schriftelijke vragen aan het college wordt nu om inzicht gevraagd: hoeveel parkeerplaatsen zijn er per saldo verdwenen door herinrichting, nieuwe voorzieningen of functiewijzigingen? Terechte vraag misschien, want losse ingrepen lijken misschien klein, maar opgeteld kunnen ze het verschil maken tussen “even zoeken naar een parkeerplek” en structureel tekort.
Ook interessant: de vraag over maatwerkvoorzieningen. Een parkeerplek die gereserveerd wordt in het kader van bijvoorbeeld ondersteuning via de Wmo. Begrijpelijk. Vaak noodzakelijk. Maar wordt ook periodiek bekeken of zo’n plek kan terugkeren naar de algemene voorraad als de noodzaak vervalt? Heroverwegen van afgegeven plekken, hoe gaat dat in zijn werk in Rotterdam?
Ook de plaatsing van bovengrondse afvalcontainers en fietsvoorzieningen komt ter sprake. Absoluut nodzakelijkg. Maar nemen misschien wel de plek van een voormalig parkeervak in.
Hoe meten we in Rotterdam nu eigenlijk structureel wat er gebeurt? Wordt bij herinrichtingen vooraf een integrale parkeerdrukmeting gedaan? Wordt gekeken naar het effect van meerdere ingrepen op wijkniveau? Een project verandert missschien weinig op wijkniveau, maar wat als we vijf projecten in dezelfde buurt hebben?
Ook langdurig parkeren door niet-bewoners en grote bedrijfsbussen die veel ruimte innemen vergroten in sommige wijken de druk op schaarse parkeervakken, en de vraag is of monitoring, beleid en handhaving daarop voldoende zijn ingericht. Uiteindelijk gaat het bewoners minder om ideologie dan om vertrouwen: dat keuzes over parkeerplaatsen zorgvuldig, transparant en met oog voor het totaal van de wijk worden gemaakt. Schriftelijke vragen hier.
Digitale meldplicht tijdens jaarwisseling Rotterdam: gaat dat helpen?
Stelt u zich eens voor: een digitale meldplicht tijdens oud en nieuw. Zou dat helpen om de overlast in Rotterdam tijdens de jaarwisseling tegen te gaan?
Die vraag dringt zich op na schriftelijke vragen vanuit Leefbaar Rotterdam over een opvallende maatregel in het Belgische Mechelen: huisarrest voor notoire relschoppers tussen 31 december 18.00 uur en 1 januari 08.00 uur. Een ingreep die wordt genomen en bedoeld is om geweld en vernielingen te voorkomen. Wie eerder de fout in ging, blijft deze keer binnen.
Juridisch is zo’n huisarrest in Nederland echter niet mogelijk is; de burgemeesters in Nederland hebben die bevoegdheid niet. We kennen hier wel een huisverbond, maar dit bestaande huisverbod is bedoeld voor situaties van huiselijk geweld. Werkt ook juist omgekeerd: iemand mag de woning niet meer in. Dus niet echt een optie.
Volgens de burgemeester heeft de politie zicht op jongeren die eerder betrokken waren bij ernstige incidenten rond de jaarwisseling. Elk najaar wordt geïnventariseerd of er personen zijn die mogelijk opnieuw de openbare orde verstoren. In het verleden leidde dat vooral tot gebiedsverboden. Voor de toekomst wordt ook gekeken naar uitbreiding met een digitale meldplicht.
Die digitale meldplicht, nu nog vooral ingezet bij voetbalgerelateerde overlast, zou betekenen dat iemand zich op bepaalde momenten digitaal moet melden. Een modern middel. Past wel in een tijd waarin toezicht steeds vaker via technologie verloopt. Maar zou dit ook werken bij oud en nieuw?
Ieder jaar klinkt de roep om strengere maatregelen zodra vernielingen en zwaar vuurwerk het nieuws halen, maar die moeten wel juridisch houdbaar en uitvoerbaar zijn. Van symboolpolitiek of wegkijken wordt niemand beter. Volgens de burgemeester is het huidige instrumentarium voorlopig voldoende, al kan na evaluatie de digitale meldplicht breder worden ingezet. De vraag hoe we oud en nieuw echt veiliger maken, blijft daarmee onverminderd actueel.
Sport- en cultuurtegoed via Rotterdampas
Tip! Sinds 1 maart 2026 kunnen kinderen uit Rotterdamse gezinnen met een laag inkomen automatisch gebruikmaken van het nieuwe Sport- en Cultuurtegoed via de Rotterdampas. Je hoeft dus geen aparte aanvraag meer hoeft te doen: het tegoed staat als voucher op de pas en kan direct worden ingezet voor bijvoorbeeld voetbal, dans, zang of tekenles. Per jaar zijn er twee vouchers voor activiteiten en één voor clubkleding of een instrument, waarbij de gemeente de kosten rechtstreeks aan de aanbieder betaalt. Zo wordt meedoen voor ruim 20.000 Rotterdamse kinderen een stuk eenvoudiger. De regeling vervangt het Jeugdfonds Sport & Cultuur, maar kinderen die daar nu gebruik van maken kunnen gewoon blijven sporten tot een nieuw seizoen start.
Let op: geldt dus voor Rotterdammers die de Rotterdampas met laag tarief hebben aangeschaft.
Zichtbaarheid is nog geen betrokkenheid
De gemeenteraadverkiezingen komen eraan, dus moet dat ook onder de Rotterdammers onder de aandacht worden gebracht. Uiteindelijk is het natuurlijk wel de bedoeling dat u gaat stemmen.
Halverwege februari werden vanuit DENK Rotterdam schriftelijke vragen over het mediaplan rond de verkiezingen gesteld. Aanleiding was het volgende. In een brief van november werd gesproken over een professioneel mediaplan met inzet van radio en etnomedia. Eind januari klonk vooral: zichtbaarheid via abri’s. Dat riep dus vragen op. Wat is nu precies de strategie?
Uit de beantwoording blijkt dat het dus om een bredere mix gaat. Abri’s zijn onderdeel van het plan, maar er is meer ingekocht: advertenties, online banners, radiospotjes, ledwalls, billboards en nog een groot object bij Rotterdam Centraal waar mensen mee op de foto kunnen. Op de laatste dag worden grote gebouwen uitgelicht. En dan is er nog de samenwerking met media als RTV Rijnmond, OPEN Rotterdam, FunX, de Havenloods, de Oud Rotterdammer en anderen. Ook jongeren worden actief benaderd, via een verkiezingsfestival en een speciale editie van Gers!
Het mediabureau heeft, zo staat in de beantwoording, gewerkt met doelgroepsegmentatie van Citisens. Op basis van betrokkenheidsprofielen is bepaald via welke kanalen mensen het beste te bereiken zijn. De insteek moet politiek neutraal zijn: iedereen bereiken, zonder specifieke subculturen of wijken eruit te lichten.
Hangt wel een prijskaartje aan. Voor de media-inkoop via het verkiezingsteam is ongeveer 400.000 euro begroot, waarvan 350.000 euro voor langdurige inzet van zogenoemde trotters. De samenwerkingen via de griffie, inclusief het lijsttrekkersdebat, kosten circa 200.000 euro. Samen dus zo’n zes ton, binnen bestaande budgetten.
Verkiezingen moeten leven in de stad, dus ik begrijp waarom geïnvesteerd moet worden. Lage opkomst is al jaren een terugkerend punt van zorg. Onderzoek hier. Dus investeren is logisch. Maar hoe effectief zijn de middelen? Ziet iemand een ledwall en denkt: ik ga stemmen? Of zit de echte betrokkenheid toch ergens anders? In gesprekken aan de keukentafel, op schoolpleinen, of op het werk?
Campagne voeren voor de democratie is iets anders dan reclame maken voor een product. Het gaat niet alleen om bereik, maar om vertrouwen. Om het gevoel dat je stem ertoe doet.
De komende weken zullen we het merken. De stad wordt voller met posters, debatten en berichten. De vraag is uiteindelijk niet alleen hoeveel mensen het zien, maar hoeveel mensen zich aangesproken voelen en straks richting de stembus gaan.
Waar spelen kinderen in Rotterdam eigenlijk?
Hoe staat het met de kwaliteit van de speelvoorzieningen in uw wijk gesteld?
Lees zelf de schriftelijke vragen die zijn gesteld, waarin eigenlijk het volgende duidelijk wordt. Jonge gezinnen die in de nieuwbouw wijk Nieuw Kralingen zijn gaan wonen, maar waar een volwaardige speelplek ontbreekt.
Ongetwijfel zul je kinderen zien spelen op de stoep en wat zien ouders wijken uit naar een grasstrook of een rustig stukje straat. Creatief misschien, maar geen structurele oplossing. Voor een wijk waar inmiddels veel jonge gezinnen wonen, voelt het ontbreken van een speelplek dus als een gemis.
In andere nieuwbouwgebieden in Rotterdam is eerder gekozen voor tijdelijke speelplekken, vooruitlopend op de definitieve inrichting. Een eenvoudige speelvoorziening op een kavel die later wordt bebouwd, of op grond met een groenbestemming.
Waarom zou dat hier niet kunnen?
Redelijke vragen dus. Is de behoefte aan speelvoorzieningen bekend? Hoe wordt die gemonitord? Welke mogelijkheden zijn er om tijdelijk iets te realiseren? En misschien wel het belangrijkst: binnen welke termijn kunnen bewoners duidelijkheid verwachten?
Een speelplek is vaak meer dan een verzameling toestellen. Het is een ontmoetingspunt. Juist in een nieuwe wijk, waar buren elkaar nog leren kennen, kan zo’n plek bijdragen aan sociale samenhang. Het helpt een buurt om sneller een gemeenschap te worden.
In sommige buurten zie ik prachtig ingerichte speelplekken waar echt is nagedacht over groen, ontmoeting en inclusiviteit. In andere wijken oogt het sober en functioneel, soms zelfs wat verouderd. Dan vraag ik me af: wordt er stadsbreed gekeken naar kwaliteit en spreiding, of reageren we vooral op plekken waar de roep het hardst klinkt?
Misschien zou dit moment in Nieuw Kralingen aanleiding kunnen zijn om breder te kijken. Niet alleen: waar ontbreekt iets? Maar ook: waar kan het beter? Spelen is geen luxevoorziening, maar onderdeel van een gezonde stad.
De vraag die boven de wijk uitstijgt, is misschien wel deze: vinden we dat elk kind in Rotterdam recht heeft op een goede speelplek op loopafstand? En zo ja, hoe zorgen we dat dat niet afhankelijk is van het bouwjaar van de wijk?
Ben wel benieuwd naar de speelplekken bij u in de buurt. Heeft u misschien een foto voor mij?
Hondenspeeltuin Bello: twee jaar respijt
Goed nieuws voor de hondenspeeltuin Bello.
Na vragen van GroenLinks en de Partij voor de Dieren heeft de gemeente laten weten dat er een tijdelijke omgevingsvergunning is verleend tot 1 april 2028. De eerder aangekondigde opzegging van de huurovereenkomst wordt ingetrokken.
Dat betekent dat Bello, sinds 2015 gevestigd aan de Gordelweg, voorlopig kan blijven. De speeltuin biedt een veilige speelplek voor honden en verzorgt daarnaast dagopvang. Voor veel baasjes is het een vaste ontmoetingsplek in de wijk.
De onzekerheid ontstond doordat het terrein volgens het bestemmingsplan de bestemming “Groen” heeft. Een hondenspeeltuin past daar formeel niet in. Ook zijn er sinds 2022 klachten geregistreerd over geluidsoverlast.
Een permanente vergunning werd afgewezen vanwege toekomstige gebiedsontwikkeling, maar tijdelijk voortzetten bleek wel mogelijk. Tijd voor taart!
De komende twee jaar krijgt Bello dus ademruimte en kan het op rustig op zoek naar een nieuwe plek. Tegelijkertijd blijft de vraag hoe deze maatschappelijke functie ook op langere termijn een plek kan houden in een stad die voortdurend verandert.
Donderdagavond niets te doen?
Design- of architectuurliefhebber? Of gewoon nieuwsgierig naar iets anders? Opgelet. Gratis tip. De rondleidingen bij Nieuwe Instituut op donderdagavond.
Iets minder gratis maar ook leuk: de museunacht die in maart gorganiseerd wordt. Programma hier!
Meldr: hoe snel is snel genoeg?
Hoe snel kan op een melding via Meldr worden gereageerd?
Een vraag uit nieuwsgierigheid die misschien bij je opborrelt, wanneer je een melding wilt doen bij de gemeente vanuit Meldr. Wat gebeurt er eigenlijk nadat ik op ‘verzenden’ druk? Hoeveel tijd zit er tussen mijn melding en een handhaver die, al dan niet, ter plaatse is?
Technische vraag, bijna logistiek. Maar eentje die te maken heeft met iets anders: verwachting. Als bewoner wil je weten waar je aan toe bent. Zeker wanneer het gaat om terugkerende overlast, zoals het racen van auto’s in de avonduren op het Noordereiland. Geluid dat kort en heftig is, maar wel steeds opnieuw terugkomt. Je hoort het, je schrikt ervan, je ergert je. En dan pak je je telefoon.
Melden is belangrijk. Iets dat je vast wel hebt gehoord vanuit de gemeente. Zonder meldingen krijgt de gemeente geen inzicht. Zonder inzicht is gerichte inzet een lastige. Dat snap ik. Een stad is groot en handhaving is niet oneindig beschikbaar. Er moet gekozen worden, gepland, afgestemd. Maar juist daarom is snelheid zo’n cruciale factor.
Want wat is ‘snel’ in dit geval?
Bij foutgeparkeerde auto’s of afval naast een container is tijd minder kritisch. Dat ligt er meestal nog wel als handhaving komt kijken. Maar bij racende auto’s is het anders. Tegen de tijd dat een handhaver arriveert, is de straat vaak alweer stil. De bestuurder is verdwenen, het bewijs vervlogen. Formeel klopt het dan: niets aangetroffen. Maar voor degene die net wakker schrok van gierende banden voelt dat als een gemiste kans.
Reactiesnelheid is dus een must bij bepaalde type overlast. Sommige meldingen vragen om directe actie, andere om structurele analyse. Misschien verwachten we soms een brandweerreactie op een probleem dat zich in herhaling voordoet, maar telkens kortstondig is.
Hoe maken we als stad voldoende onderscheid tussen acute incidenten en terugkerende patronen. Misschien moet de vraag niet alleen zijn: hoe snel kan er worden gereageerd? Maar ook: hoe slim reageren we?
Zou het helpen als meerdere meldingen in korte tijd automatisch worden gebundeld? Als een reeks signalen leidt tot gerichte controles op vaste momenten? Of als bewoners inzicht krijgen in gemiddelde responstijden, zodat verwachtingen realistischer worden? Transparantie kan veel doen. Ook als het antwoord is dat directe aanwezigheid niet altijd haalbaar is.
In Rotterdam leunen we sterk op digitale meldsystemen. Dat heeft zijn voordelen. Het verlaagt de drempel, het maakt data inzichtelijk, het geeft bestuurders houvast. Maar een app kan ook afstand creëren. Een melding voelt soms als een bericht in een fles: je gooit hem in zee en hoopt dat iemand hem vindt.
Misschien moeten we daarom niet alleen praten over snelheid, maar ook over terugkoppeling. Wat gebeurt er met mijn melding als er niets wordt aangetroffen? Wordt die toegevoegd aan een groter geheel? Draagt die bij aan toekomstige controles? Of verdwijnt hij in een archief?
Als bewoner wil ik niet per se dat er binnen tien minuten een handhaver voor mijn deur staat. Ik wil vooral weten dat mijn melding betekenis heeft. Dat hij deel uitmaakt van een groter verhaal over leefbaarheid. Dat er wordt gekeken naar trends, naar tijden, naar plekken.
Snelheid is zichtbaar en concreet. Je kunt hem meten in minuten en uren. Maar effectiviteit zit soms in iets anders: in herhaling, in volhouden, in het slim combineren van signalen.
Misschien moeten we de vraag dus iets kantelen. Niet alleen: hoe snel kan op een melding worden gereageerd? Maar ook: hoe zorgen we dat elke melding, snel of niet, bijdraagt aan een structurele aanpak?
Rotterdam zet zorgfraude steviger klem
Wie wil frauderen in de zorg kan Rotterdam maar beter gaan mijden.
In het eerste jaar van het Actieplan Preventie en Aanpak Zorgfraude heeft de gemeente dertien van de zestien acties in gang gezet.. Ruim 2.000 dossiers binnen Wmo en Jeugdwet zijn gecontroleerd. Daarbij is meer dan 120.000 euro aan onterecht gedeclareerde zorg teruggevorderd en in totaal bijna 194.000 euro aan vorderingen geboekt. Zes onderzoeksrapporten (check deze pagina) zijn openbaar gemaakt om transparantie te vergroten.
Volgens zorgwethouder Ronald Buijt hoort zorggeld terecht te komen bij Rotterdammers die het nodig hebben. De meest zichtbare verandering zit aan de voorkant: van de 123 PGB-kwaliteitstoetsen voldeden 62 aanbieders niet aan de minimale eisen. Later dit jaar worden die toetsen gedaan vóórdat zorg start. Eerst controleren, dan pas leveren.
Zo wordt de drempel hoger voor aanbieders die het niet zo nauw nemen met regels en kwaliteit. Maar elke extra controle betekent ook een extra stap voordat zorg daadwerkelijk van start gaat. De ambitie is helder: misbruik tegengaan zonder het systeem dicht te regelen voor wie hulp nodig heeft. Dat is geen eenvoudige opgave. Zorgfraude bestrijden vraagt om precisie, samenwerking en uithoudingsvermogen. Of dat fragiele evenwicht overeind blijft, zal pas in de praktijk blijken
Duidelijkheid over bepaalde acties wijkraden Rotterdam
Binnenkort kan weer gestemd worden in Rotterdam: 18 maart is het namelijk tijd voor de gemeenteraadverkiezingen en de wijk- en dorpraadverkiezingen. Natuurlijk kunt u die dag gewoon helpen, mocht u nog geen plannen hebben. Hulp is altijd welkom.
Over de toegevoegde waarde van wijk- en dorpraadverkiezingen kan natuurlijk gediscussierd worden. Vorig jaar werden de resultaten van een onderzoek naar het initiatief Wijk aan Zet bekend gemaakt. Wijk aan Zet werd ingevoerd om Rotterdammers meer invloed te geven op hun eigen wijk, maar in de praktijk blijkt die belofte toch wat lastig te liggen. Wijkraden bestaan nu een paar jaar en doen hun best, maar veel leden ervaren dat hun rol vooral adviserend is en dat ze weinig echte zeggenschap hebben. Dat wringt, zeker omdat veel wijkraadsleden zich verkiesbaar stelden met het idee dat zij daadwerkelijk verschil konden maken.
Tegelijkertijd gaat er ook veel goed. Wijkraden werken prettig samen met ambtenaren in de wijk en spelen een belangrijke rol bij bewonersinitiatieven en participatie. Het probleem zit vooral hoger in de organisatie: adviezen blijven soms onbeantwoord en wijkraden worden laat betrokken bij plannen die hun wijk raken. Dat zorgt voor frustratie en het gevoel niet serieus genomen te worden.
Daar komt bij dat veel Rotterdammers de wijkraad nauwelijks kennen. Als bewoners niet weten wie hen vertegenwoordigt, blijft lokale democratie iets abstracts. Meer zichtbaarheid, betere communicatie en duidelijke terugkoppeling zijn daarom cruciaal.
Wijk aan Zet heeft zeker potentie, maar misschien moeten verwachtingen realistischer worden gemaakt en wijkraden beter worden ondersteund. Zonder echte invloed en voldoende steun haken betrokken Rotterdammers uiteindelijk af en dat zou zonde zijn van een idee dat juist bedoeld is om de stad dichter bij haar bewoners te brengen. Onderzoek zelf inzien kan hier.
Over de behaalde resultaten kwam overigens vandaag een persbericht uit. Trots is het goede woord hiervoor, want heel wat wijkacties zouden daadwerkelijk zijn gerealiseerd. Mooi nieuws toch?
Nederlands Fotomuseum opent deuren in Rotterdam
Vandaag is het zover. U kunt weer een bezoek brengen aan het Nederlands Fotomuseum. Niet meer aan de Wilhelminakade zoals u misschien gewend was. Vanaf vandaag is het museum te vinden aan de Brede Hilledijk in Katendrecht. Een nieuwe locatie: Pakhuis Santos dat flink verbouwd is.
Zelf vandaag langsgaan zal lastig zijn, maar komende week moet wel lukken. Benieuwd naar de expositie Rotterdam in Focus; maar er is natuurlijk nog veel meer.
Verbouwing Pakhuis Santos? Hier.
Luistertip: de foto’s die je moet hebben gezien!
Iftar stadhuis Rotterdam: ook dit jaar weer vragen
Dit zijn beelden van de Iftar die vorig jaar voor het eerst plaatsvond in het stadhuis van Rotterdam. Voor de Rotterdammers die niet direct weten wat de iftar inhoudt: het is een maaltijd die moslims gedurende de ramadan direct na zonsondergang gezamenlijk nuttigen. Vorig jaar besloot de gemeente Rotterdam of voor het eerst een iftar op het stadhuis te laten plaatsvinden. Een bijzondere gebeurtenis natuurlijk en eentje die , zoals u ook wel kan voorspellen, wisselende reacties oproept.
Een gebeurtenis die vragen opriep bij politieke partijen en dit jaar is het niet anders…
Verplaatsing bomen Hofplein
Dat bij het Hofplein inmiddels flink gewerkt wordt, weet u vast wel. Niet voor niets natuurlijk, want het geheel moet wat groener worden en meer ruimte bieden voor voetgangers en fietsers. De plaatjes op de site van Juurlink [+] Geluk zijn veelbelovend, dus ben wel benieuwd hoe de werkelijkheid straks zal zijn. Gaat nog wel even duren, maar Rotterdam houdt u op de hoogte.
Lees nu dus dat er 150 bomen aan een kant van het plein komen te staan; waaronder deze 4 plantanen die verplaatst zijn. Mooi stukje werk toch?
PS: =Dit al gezien in 010? Livebeelden Hofplein.
Welk bedrag zou u willen bieden om met de burgemeester te kunnen lunchen?
Die vraag kreeg ineens een heel concrete betekenis toen tijdens het Rotterdam Gala 37.000 euro werd geboden voor zo’n lunch.
Het geld ging naar een goed doel: zwemlessen voor Rotterdamse kinderen die anders niet zouden leren zwemmen.
Een prachtig doel, waar weinig tegenin te brengen is.
Toch ging de discussie al snel niet meer over zwemlessen, maar over toegang, invloed en gevoel.
De koper van de lunch bleek namelijk ook iemand met belangen bij gemeentelijk beleid.
Dat maakt het ongemakkelijk, ook al is er formeel niets verkeerd gedaan.
De burgemeester benadrukte dat iedereen mocht bieden en dat zij altijd onafhankelijk handelt.
Tegelijk erkende ze dat het veilen van zijn tijd vragen opriep over de waardigheid van het ambt en de schijn van ongelijkheid.
Die erkenning vind ik misschien wel het belangrijkste moment in dit verhaal.
Want politiek draait niet alleen om regels, maar ook om vertrouwen en beeldvorming.
Niet alles wat mag, voelt automatisch goed.
Daarom komt deze vorm niet terug, hoe belangrijk het goede doel ook is.
En misschien is dat precies de les: nabijheid van het bestuur moet voelbaar eerlijk blijven
Benieuwd naar de totale opbrengst van 2025?
Suïcidepreventie Rotterdam: de stand van zaken?
Vorige week las ik het bericht van de Commissie Actuele Nederlandse Suïcideregistratie over de suïcidecijfers van 2025. Heftig om te beseffen: in Nederland verliezen we elke maand een klas jongeren aan suïcide.
Gemiddeld overlijden dagelijks vijf mensen door zelfdoding. En hoewel het totaal aantal suïcides licht daalt, stijgt het aantal onder jongeren. Dat is precies het soort ontwikkeling waarbij voorzichtig optimisme niet genoeg is. Het vraagt om versnelling.
Ook in Rotterdam wordt die urgentie al langer benoemd. Er is een motie aangenomen, schriftelijke vragenzijn gesteld, toezeggingen gedaan. De boodschap was duidelijk: suïcidepreventie moet structureel en integraal worden aangepakt. Inmiddels is het begin 2026 en is de wet die suïcidepreventie tot een gemeentelijke taak maakt, van kracht. Gemeenten krijgen tot 2027 om hun aanpak te ontwikkelen.
Wie naar de cijfers kijkt, ziet dat hulp vaak te laat komt. Wachttijden in de GGZ lopen op, zowel voor jongeren als volwassenen. Wie eindelijk om hulp vraagt, belandt vaak op een wachtlijst. De vraag is dus: wat gebeurt er nu, terwijl het grotere plan misschien nog in ontwikkeling is? Bouwen aan een integrale aanpak kost tijd, dus is het belangrijk om ook duidelijk te zijn over de korte termijn. Welke concrete stappen worden nú gezet, wat zijn de doelen en hoe wordt zichtbaar of ze effect hebben?
Stad voor Vrouwen en meer..
Vandaag las ik het bericht over Mustapha in Trouw. Het is een verhaal over wonen, macht en wat er gebeurt als beleid te ver van het dagelijks leven af komt te staan.
Mustapha groeide op in armoede in Rotterdam-Zuid en zag van dichtbij hoe solidariteit in een wijk vaak het verschil maakt. Die ervaring verklaart waarom de sloop van de Tweebosbuurt voor hem niet alleen over stenen ging, maar over het verdwijnen van een gemeenschap.
Werkzaam geweest in de private banking, maar nu geswitcht naar activisme. Juist doordat hij het systeem van binnenuit kende, zag hij hoe ongelijkheid wordt gereproduceerd. De strijd tegen sloop verloor hij juridisch, maar won moreel, met zelfs kritische rapporten van de Verenigde Naties tot gevolg.
Nu zet hij zich via wooncoöperaties in voor meer zeggenschap van bewoners. Geen snelle oplossing voor de wooncrisis, wel een andere richting: minder markt, meer mens.
Op de site van Warm Rotterdam staat een videoboodschap van de directeur. Willen we een armoedevrij Rotterdam? Wie nieuwsgierig is naar de WarmteTop die in Rotterdam vanaf 26/1/2026 wordt gehouden, kan hier nog kaarten kopen. Locatie: Arminius (en daar is de komende tijd nog veel meer te doen.)
2025 was het Rotterdamse Jaar van de Vrouw. Wat blijkt? We gaan gewoon door in 2026 met Stad voor Vrouwen.
Gietijzeren gasleidingen in Rotterdam: hoe zit dat?
Goedenavond!
Op dit moment is het te vroeg om conclusies te trekken over de oorzaak en vindt het onderzoek nog plaats. Over de vermeende staat van de gasleidingen publiceerde het Algemeen Dagblad op zaterdag 17 januari feitelijk onjuiste informatie die de krant inmiddels heeft gerectificeerd. In tegenstelling tot wat in het artikel stond zijn de gasleidingen in de Visscherssteeg van kunststof en niet van zogeheten grijs gietijzer. Er is geen indicatie dat deze leidingen aan vervanging toe waren. Het onderzoek moet uitwijzen of een mogelijk gaslek de oorzaak is geweest van de explosie.
Utrecht werd een week geleden opgeschrikt door een ontploffing in de binnenstad en dat riep vanuit Leefbaar Rotterdam vragen op. Vragen die zich richten op de gietijzeren leidingen in Rotterdam en de staat daarvan. Het artikel waar de partij naar verwijst is weliswaar al gerectificeerd (betrof immers geen gietijzeren leiding in Utrecht), maar misschien vindt u het toch interessant om zelf nog eens naar de gasleidingenkaart (site Stedin) te kijken.
Op Katendrecht wordt gewerkt aan een nieuwe plek voor dansers: Het Danshuis. Gaat nog wel even duren voordat dit project van Droom en Daad open is: 2030 lezen we in de Havenloods.
April 2025 werd een Rotkho per ongeluk beschadigd in het Depot in Rotterdam. Maar na een aantal maanden hard werken is er nu weer goed nieuws… Mocht u nooit van Rotkho gehoord hebben…